کار نمیانداختند، بلکه در عجیبترین هرزگیها هدر میدادند. این جوانان زیبا و پرکار خواهان قدرت و لذت بودند، هنرمندانی بودند که درپی گنج میگشتند، بیکارگانی بودند که میخواستند شهوتهای خویش را برانگیزانند، درهرحال جایی برای خود میخواستند و سیاست هیچ جایی بدانان نمیداد.» بالزاک با معاصران بزرگ و کوچک خود این وجه مشترک را دارد که این وضعیت، این تراژدی تمامی یک نسل را درمییابد و ترسیم میکند.