کتاب فوتبال و فلسفه

«ژاوی، اینیستا و مسی قادرند هر کاری با توپ بکنند و شما توانایی متوقف‌کردنشان را ندارید».

حتی فیلسوفان هم از افسون فوتبال در امان نیستند.

فوتبال را چه Football بنویسیم و چه Calcio, Fuβball, Futballcipö, Fútbol, Fotball, Bōōl bō, Voetbal و Soccer همه می‌دانیم چیست: باشکوه!

فوتبال اساساً بازی عدالت نیست.

«گل!!!» این صدایی است که هر طرفدار فوتبالی دوست دارد بشنود.

پس سرمربی کذایی حرف خود را نقض می‌کند: اگر تیم او بهتر بازی می‌کرد، باید برنده می‌شد. بهتر بازی کردن و باختن هرگز با هم ممکن نیست.

شکاف و فاصلهٔ بین باشگاه‌های ثروتمند و کوچک چنان بزرگ است که پیتر اشمایکل، جان لوییجی بوفون، و اولیور کان هر سه با هم نمی‌توانند آن را دروازه‌بانی کنند!

«هرآنچه را که از اخلاقیات می‌دانم، از فوتبال آموخته‌ام».

اصطلاح انگلیسی «طرفدار/ fan» قدرت خود را از دست داده اما فراموش نکنیم که ریشهٔ آن «متعصب/ fanatic» است. این کلمه بایستی بر شکلی از تعصب افراد روی تیمشان دلالت کند که بی‌شباهت به تعصب دینی نیست (fan از کلمهٔ لاتین «fanum» می‌آید که در انگلیسی شاعرانه به‌صورت «fane» به‌کار می‌رود و باز مترادف «معبد/ temple» است). «تو را غیر از من تیمی نباشد؟» ما این‌گونه خطر گفتاری کفرآمیز و از لحاظ سیاسی نادرست را به جان می‌خریم. سپس، شخص نذرهای کوچکی را که برای تیم مورد علاقه‌اش کرده است به‌یاد می‌آورد؛ نظیر آنچه در دوران حضور مارادونا در ناپل، در بینابین ابتذال و اضمحلال فرهنگ عامه‌پسندِ سنتی، اتفاق افتاد.

داور باید تحت حمایت «قانون حفاظت از شهود» قرار بگیرد تا شاید بتواند از بازی جان سالم به‌در ببرد.

تیم آن‌ها هرگز اشتباه نمی‌کند، همیشه این تیمِ حریف است که مقصر است و داوران دائماً علیه آن‌ها سوت می‌زنند.

فوتبال در فراگیرترین اشکال خود، چیزی بیشتر از یک ورزش یا تجارت است؛ فوتبال یک روش زندگی است.

در لیگ حرفه‌ای آمریکا (MLS) شیوهٔ تصمیم‌گیری دموکراتیک باشگاه سیاتل ساندرز به هواداران اجازه می‌دهد به تاکتیک‌های تیم و برنامه‌ریزی روزِ بازی هم ورود کنند و حتی به سرمربی رأی اعتماد بدهند.

به‌خاطر چیزی که در نهایت، یک بازی است و بازی می‌ماند. اما، چه بازی‌ای!

آن‌ها حتی ممکن است اضافه کنند که تیم رؤیایی که جام اروپا را در سال ۱۹۹۲ فتح کرد، رؤیایی‌تر از هر تیم دیگری در تاریخ این ورزش است و حتی توالت‌های نیوکمپ بوی گل رز می‌دهد».

بارسلونا در واقع می‌تواند هم در زمین و هم خارج از آن نمادی از فوتبال در مسیر درست آن محسوب شود.

قهرمانانِ ما فقط به توپ ضربه نمی‌زنند؛ آن‌ها طوری با آن بازی می‌کنند که شوپن با پیانو می‌کرد. بت‌های ما بر محدودیت‌ها غلبه می‌کنند. برای همین است که بت ما می‌شوند.

در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، لیونل مسی در بازی برای بارسلونا نمونهٔ دیگری از «گل قرنِ» مارادونا را در نیمه‌نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه به ثمر رساند. مسی تقریباً از همان‌جا شروع کرد، تقریباً همان فاصله را دوید، همان تعداد بازیکن را جا گذاشت، دروازه‌بان را با حرکتی مشابه دریبل کرد و از همان‌جایی گل زد که مارادونا ۲۱ سال قبل زده بود. این شاید تصادفی نبود. درخشش مسی در یک بازسازی دیگر شگفت‌آورتر هم بود. در همان فصل، سه ماه بعد، مسی عین گل «دست خدا» را در دربی کاتالان بین بارسلونا و اسپانیول تکرار کرد.

سرمربی‌ها اغلب همان تأثیری را در تیم‌های فوتبال دارند که رهبران سیاسی ممکن است بر سیاست‌های ملی و جوامع مدنی داشته باشند.

حتی بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ همچون پله، مارادونا، گارینشا، کریستیانو رونالدو، فان‌باستن، جرج بست، و مسی که شاهد پیروزی‌های حیرت‌انگیزی در دوران بازی‌شان بوده‌اند، شکست‌های دردناکی را نیز تجربه کرده‌اند.

فوتبال معمولاً به‌عنوان یک زبانِ جهانی گرامی داشته می‌شود.