کتاب آبی شفق

روحِ من آرام باش چرا خود را آزار می‌دهیم؟ چه کسی مُهرِ تأیید را بر اندیشه‌های ما می‌زند؟ جز خودِ ما. با هشدارهای منفی، بیشتر از هشدارهای مثبت زندگی می‌کنیم. روح و جسمِ خود را مملوء از غم و ناراحتی می‌کنیم و نمی‌توانیم تشخیص دهیم که هشدارها را اشتباه متوجه شده‌ایم. اشتباه صحبت کرده‌ایم، اشتباه رفتار کرده‌ایم. اشتباه قضاوت کرده‌ایم. اشتباه آسیب زده‌ایم. به اشتباه خود را صاحبِ حق کرده‌ایم. همچنان ادامه می‌دهیم. می‌رویم با حجمی سنگین از ندانستن‌ها.

این را می‌دانم که پادزهر از زهر ساخته می‌شود.

حقیقت این است که هیچ چیز، بزرگ و ترسناک نیست. بلکه گاهی اندیشهٔ ما محدود می‌شود و درک‌کردن را نمی‌پذیرد.

با ملامت کردن، به خودت آسیب نزن. تجربه‌ها، از همین فهمیدن‌های بعد از اشتباهات، حاصل می‌شوند.

قطره‌های کوچکِ باران روی شیشهٔ پنجرهٔ اتاقم، یکی پس از دیگری در هم حل می‌شدند. مثل حل‌شدنِ رنگِ آبیِ آبرنگ در آب. همینقدر همگن، آرامش‌بخش و توصیف‌نشدنی. درست مانندِ یک سقوط. سقوطی شجاعانه و زیبا از قطره‌های کوچک.

هر فردی در یک برهه‌ای خیلی تنهاست

هر چقدر توقع‌ها بیشتر باشد، همه چیز سنگین می‌شود و سنگینی چیز خوبی نیست، به همین سادگی. برای رهایی باید سبک باشیم، خود را از هر آنچه متعلق به ما نیست آزاد کنیم.))

صبح که از خواب بیدار می‌شوی. یک روز به زندگی تو هدیه داده می‌شود. چرا باید روزِ به این خوبی و بزرگی را در غم و اندوه بگذرانی؟ زندگی با همهٔ اتفاقاتِ آن، یک نشانه است. نشانه‌ای برای خودشناسی. به نشانه‌های خوبِ زندگی، دقت کن.

درک کنیم که هیچ فردی کامل نیست. با تناقض‌ها غمگین نشویم. با تناقض‌ها نجنگیم. هرچقدر آزار دهنده‌تر شوند، ما را کامل‌تر می‌کنند، تا به خود اعتماد کنیم و قدرتمند باشیم. دانستن به ما بال می‌دهد، تا روح را پرواز دهیم و اوج بگیریم و درمانده و ملال‌گونه برخورد نکنیم.

((این تنها زندگی توست و هرگز قادر نخواهی بود آن را تکرار کنی. هر روز، زندگی‌ات را گرامی بدار و آن را کامل و شاد زندگی کن.))

هدفم خواندنِ رشتهٔ خاصی نبود. آن زمان تنها هدفم دانشگاه رفتن بود. اطرافیانم همیشه دم از بیکار بودن می‌زدند و این فکر در ذهنم مانده بود، که حالا هر رشته‌ای بخوانم در نهایت صاحبِ شغلی نمی‌شوم، که این ناشی از معاشرت با افرادِ سطح پایین و سرخورده

((این تنها زندگی توست و هرگز قادر نخواهی بود آن را تکرار کنی. هر روز، زندگی‌ات را گرامی بدار و آن را کامل و شاد زندگی کن.))

حالِ دلِ خوب یعنی پایان همهٔ کینه‌ها، جنگ‌های درونی و خفه‌کنندهٔ فریادهای بیرونی است.

روزِ آرامِ قشنگم، آرام بمان. وقتی به مدتِ طولانی در یک احساس باقی بمانی. آن احساس جزئی از وجود تو خواهد شد. حالا چه این احساس، شادی باشد، چه ناامیدی، چه غم و غصه، چه شک و تردید.

هیچ‌کسی دلَش نمی‌خواهد، تنها باشد و از عشق دوری کند، ولی تا زمانی که بازخوردِ خوبی در این احساس‌ها نباشد، تنهایی بهترین راهِ‌حل است. تنهایی یا آسیبِ روانی؟ قطعاً تنهایی.

آن همه حرف‌های عاشقانه. آن همه تنهایم نگذارها. برای چه این حرف‌ها را به من گفتی؟ وقتی نمی‌دانی هدف ِتو از صحبت‌هایت چیست. تو اگر آدمِ ماندن نبودی، برای چه محبت کردی. برای چه مرا علاقمند کردی؟

گذشته‌ای که در حال و آیندهٔ من نیست، چرا ذهنم را درگیر کند؟

انگار عادت کرده‌ام، حسرت را به خودم بچسبانم. گذشته‌ای که در حال و آیندهٔ من نیست، چرا ذهنم را درگیر کند؟ نداشتن‌ها، حتی اگر مهم نباشند، آن‌ها را مهم می‌کنیم و زمانی که به آن‌ها دست پیدا کنیم، دیگر آنقدرها هم جذاب نیستند.

درک‌کردن از اجبار به دور است و آرامش نیز در جبر هرگز حاصل نمی‌شود. درک‌کردن و دانستن، ما را به اتفاقاتِ خوب نزدیک می‌کنند. موقعیت‌ها همیشه بر وفقِ نیاز و شادیِ فرد پیش نمی‌روند، پس درک کنیم، روزمرگی از تناقض پُر و خالی می‌شود، این اساس زندگی نیست. بلکه الزامِ طبیعت است، مانندِ روز و شب. تاریکی و روشنایی. تناقضی بزرگ بینِ دو سیستم، ولی مکمل. طبیعتِ بشر نیز تناقض است.

((این تنها زندگی توست و هرگز قادر نخواهی بود آن را تکرار کنی. هر روز، زندگی‌ات را گرامی بدار و آن را کامل و شاد زندگی کن.))

همیشه به دنبالِ آرامش باش. با افکار افراد نجنگ. فقط دو راه را انتخاب کن، پذیرفتن یا نپذیرفتنِ آن‌ها.

من از تمامِ کم‌داشتن‌ها بزرگ شده‌ام. اکنون نیز از بینِ تمامِ بی‌انصافی‌ها، بزرگ خواهم شد. زندگی درک این است، که چطور آرام بمانم و چگونه آرامشم را برگردانم. اگر در زندگی هیچ چیز به نفع من نباشد، باز خوب خواهم ماند. از نو، خودم را خواهم ساخت. من معتقدم که هر چیزی قابلِ جبران است. هیچ چیزی متوقفم نخواهد کرد.

هر وقت احساس کردی از همهٔ دنیا خسته شدی، اشک بریز. آنقدر گریه کن، تا آرام شوی و دوباره زندگی را از نو شروع کن. باور کن، افکارِ منفی و ناامیدی، بیشتر از یک بیماریِ خطرناک، تو را از پای درمی‌آورند. ناامید نباش و آدمِ به‌موقعی باش. به‌موقع دل بکَن. به‌موقع دوست بدار.

قدرتِ کلام را فردِ متکلم حس نمی‌کند، ولی فردِ شنونده می‌تواند تا اعماق بشکند یا تا آسمان‌ها پرواز. هر چه که هست، انرژی‌های انتقال داده شده، به شخصِ متکلم نیز برگشت خواهند خورد. چه مثبت، چه منفی. این جزئی از قوانینِ زندگی است.

وقتی به مدتِ طولانی در یک احساس باقی بمانی. آن احساس جزئی از وجود تو خواهد شد. حالا چه این احساس، شادی باشد، چه ناامیدی، چه غم و غصه، چه شک و تردید.

تعادل یک مرز است. بینِ بلند شدن و افتادن. بینِ تحمل کردن و تسلیم شدن. بین محکوم کردن و محکوم شدن. با کمی حفظ نکردنِ آن، همه چیز علیه من می‌شود.

همیشه عادت کرده‌ایم با آدم‌های صبور، هر طور که دل‌مان می‌خواهد رفتار کنیم. بی‌توجه به اینکه، ممکن است درون‌شان غمگین شود.

مامان شمسی، من همیشه در حالِ جنگ با خودم هستم، لطفاً ببخش.

خلاصه اینکه هیچ‌کسی دلَش نمی‌خواهد، تنها باشد و از عشق دوری کند، ولی تا زمانی که بازخوردِ خوبی در این احساس‌ها نباشد، تنهایی بهترین راهِ‌حل است. تنهایی یا آسیبِ روانی؟ قطعاً تنهایی

چقدر واژهٔ نرو را دوست داشتم. خیلی خوب است. یعنی تو مهم هستی. یعنی دوستت دارم.