بریده‌هایی از کتاب شهرهای جاسوس (جلد اول)

«اینجا خونهٔ من نیست. اینجا فقط محل زندگی‌م بود. زمین تا آسمون باهم فرق دارن.»

احمق‌ها و دروغ‌گوها دربارهٔ چیزهایی که از کنترلشون خارجه با اطمینان حرف می‌زنن

«عدالت که کارت عضویت نمی‌خواد. فقط باید قوهٔ تشخیص درست و غلط رو داشته باشی.»

«می‌فهمم، اما من فقط می‌خواستم...» گفت: «مهم نیست چی‌کار می‌خواستی بکنی. فقط کاری که کردی مهمه.

باورش نکنی، به دستش نمی‌آری.

«عدالت که کارت عضویت نمی‌خواد.

«بعضی مشکلات به‌قدری بزرگ‌اند که گره آن‌ها به دست بزرگ‌ترها باز نمی‌شود. خوشبختانه جوانانی مثل ما هستند که سرشان درد می‌کند برای رویارویی با این چالش‌ها.»

یادت باشه آدم‌بدها هیچ‌وقت صبر نمی‌کنن، پس آدم‌خوب‌ها نباید دیر کنن.

حتماً که نباید عضوی از یه گروه باشی تا بفهمی داره باهاشون بدرفتاری می‌شه.

مرد گفت: «عالیه. احتمالاً از این کارت پشیمون نمی‌شی.» سارا ابرویش را بالا برد و گفت: «احتمالاً؟ نباید سعی کنی بهم قوت‌قلب بدی؟» جواب داد: «فقط احمق‌ها و دروغ‌گوها دربارهٔ چیزهایی که از کنترلشون خارجه با اطمینان حرف می‌زنن. اما من خوش‌بینم، برای همین به نظرم شانست حدوداً... هشتادوهفت درصده.»

اگه توی چشم باشی، نمی‌تونی مراقب اوضاع باشی.

«همه می‌تونن توی تاریکی شب قایم شن، اما هفت‌خط‌ها توی روز روشن قایم می‌شن.»

اگه توی چشم باشی، نمی‌تونی مراقب اوضاع باشی.

«اصلاً چطوری می‌شه آدمی رو که اسمش قاضی پنکیکه جدی گرفت؟ کدوم دانشگاه حقوق خونده؟ دانشگاه کوکو سیب‌زمینی؟»

برای همین فکر کردم احتمالاً گیر نمی‌افتیم.» «باز هم با احتمالاً کارت رو پیش بردی.» «سارا زندگی پر از احتمالاًهاست. مجبور می‌شی باهاشون کنار بیای.»

پاریس به مادر لبخند زد و گفت: «شاید حالا راه فرار مخفی‌م رو نشونت بدم.»

به انگلستان خوش آمدی

سیدنی گفت: «اونی درست سفر می‌کنه که سبک سفر می‌کنه.»

«نیاز نداری به شعبده، تنها چیزی که می‌خوای دقته.»