بریده‌هایی از کتاب چیزهای تیز

«همه از آدم بترسن امن‌تر از اینه که آدم رو دوست داشته باشن.»

«کاش منم به قتل می‌رسیدم.» مادرم رنگ‌پریده گفت: «اِما این چه حرفیه که می‌زنی؟» انگشت‌هایش را روی مژه‌هایش برد، بعد دوباره روی میز گذاشت. «بعدش دیگه لازم نیست هیچ‌وقت نگران باشم. آدم وقتی می‌میره دیگه بی‌عیب‌و‌نقص می‌شه. دوست دارم پرنسس دیانا باشم. همه الان عاشقشن.»

به نظر می‌رسه که اگه بچه‌دار نشی بخشی از قلبت هیچ‌وقت کار نمی‌کنه. انگار همیشه خاموش می‌مونه.»

«تو پر از نفرتی.» «شاگرد خودت بود‌م.»

همیشه برای کودکی خودم احساس اندوه می‌کنم، هیچ‌وقت احساس نکردم مادرم می‌تواند مرا آرام کند. هیچ‌وقت به من نگفت دوستم دارد و من هم هیچ‌وقت فکر نکردم دوستم دارد. او به من می‌رسید. مدیریتم می‌کرد و بله! یک ‌بار هم برایم لوسیون پوست با ویتامین E خرید.

فکر می‌کردم برگشتن به خونه‌ی خودت باید برات خوب باشه... ولی خب من گاهی فراموش می‌کنم که همه‌ی پدر‌مادرا... برای بچه‌هاشون خوب نیستن.»

گونه‌هایم را مالیدم و شانه‌هایم را شل کردم. به خود گفتم عزیزم. دلم می‌خواست پوستم را ببرم

یه دختر زیبا اگه درست رفتار کنه می‌تونه از پس هر مشکلی بر بیاد.

این‌جا افتضاحه و من دلم می‌خواد بمیرم، اما جایی هم به ذهنم نمی‌رسه که اوضاع بهتر از این‌جا باشه

آدم باید با وسایل دوران کودکی‌اش مهربان باشد.

«اِم‌بی‌پی دیگه چیه؟» «سندرم مونچاوزن جایگزین. مراقبت‌کننده که معمولاً مادره، یعنی تقریباً همیشه مادره،‌ بچه‌ش رو مریض می‌کنه که جلب‌توجه کنه. اگه خودت مونچاوزن داشته باشی خودتو مریض می‌کنی که جلب‌توجه کنی. اگه سندرم مونچاوزن جایگزین داشته باشی بچه‌ات رو مریض می‌کنی که به همه نشون بدی چه مادر مهربون و دلسوزی هستی

اگر لیاقت چیزی را داشته باشی، آن‌را به‌دست می‌آوری.

«به نظرم بعضی زن‌ها برای مادرشدن ساخته نشده‌ان. برخی زن‌ها هم اصلاً از اول قرار نبوده دختر باشن.»

نمی‌توان با مُرده‌ها رقابت کرد. کاش دست از تلاش برمی‌داشتم.

هرکسی روایت خودش رو از یه ماجرا داره.

کوری می‌گوید گزارشگرها به خون‌آشام می‌مانند. نمی‌توانند بدون دعوت وارد خانه شوند، اما وقتی وارد شدند، دیگر تا وقتی خون طرف را نمکند نمی‌شود بیرون‌شان کرد.

مشکلات همیشه بسیار بسیار قبل از آن‌که متوجه‌شان شویم آغاز می‌شوند.

سرکوب امیال می‌تونه آدمو بکشه

درون هر زنی، مرضی به انتظار فرصت مناسب نشسته است. تمام عمرم زن‌های بیمار زیادی را شناخته‌ام. زن‌هایی که درد‌های مزمن داشته‌اند، زن‌هایی با بیماری‌های همیشگی. زن‌هایی با شرایط خاص.

اگر لیاقت چیزی را داشته باشی، آن‌را به‌دست می‌آوری. لایق همان چیزی‌ است که آن‌را دارد.

تیش گفت: «نمی‌خوام بی‌رحم باشم ها، اما به نظر می‌رسه که اگه بچه‌دار نشی بخشی از قلبت هیچ‌وقت کار نمی‌کنه. انگار همیشه خاموش می‌مونه.»

«شما برین تو اتاق پذیرایی من براتون کمی یخ‌چای می‌آرم.»

می‌دونم به نظرت خیلی جزئی می‌آد، اما این‌جوری بهش فکر کن: جزئیات کوچیکه که فرقِ بین غذای خوب و بد رو معلوم می‌کنه.

همیشه برای کودکی خودم احساس اندوه می‌کنم، هیچ‌وقت احساس نکردم مادرم می‌تواند مرا آرام کند. هیچ‌وقت به من نگفت دوستم دارد و من هم هیچ‌وقت فکر نکردم دوستم دارد.

یک ‌بار در یک گوشه‌ی سرد شیکاگو، پشت چراغ قرمز منتظر ایستاده بودم که مرد نابینایی عصازنان به من نزدیک شد. پرسید این کدام چهارراه است و وقتی جواب ندادم، برگشت و پرسید کسی این‌جا هست؟ گفتم من این‌جا هستم و آن کلمه‌ها به‌طرز غریبی آرامش‌بخش به نظر رسیدند. وقتی هول می‌کنم، این کلمه‌ها را، با صدای بلند، به خودم می‌گویم. من این‌جا هستم. معمولاً احساس حضور ندارم. گویی همین حالاست که همراه باد گرمی محو شوم، باد مرا با خود ببرد و برای همیشه ناپدید کند و حتا تکه‌ ناخنی هم از من به‌جا نگذارد.

فمینیسم در واقع، یعنی این‌که زن‌ها اجازه داشته باشن هر‌چی رو دل‌شون می‌خواد انتخاب کنن.

ترکیب مشروب و اکسی‌کانتین و رابطه‌ی بعدازظهر و توفانی که قرار بود بیاید

مادرش وقت‌هایی که ماریِن خوب است هیچ علاقه‌ای به او نشان نمی‌دهد، در حقیقت به نظر می‌رسد مجازاتش هم می‌کند. مادر فقط وقتی بچه مریض و گریان است او را در آغوش می‌گیرد.

می‌شه یه لیوان آب به من بدین؟» یک کلک قدیمی دیگر! اگر زنی چیزی برای‌تان بیاورد، احتمالش کم است که بیرون‌تان کند. اگر آلرژی داشته باشید یا سرما‌خورده باشید و دستمال کاغذی بخواهید، بهتر است. زن‌ها از آسیب‌پذیری خوش‌شان می‌آید؛ بیش‌تر زن‌ها.

به نظرم بعضی زن‌ها برای مادرشدن ساخته نشده‌ان. برخی زن‌ها هم اصلاً از اول قرار نبوده دختر باشن.