کتاب نظریه ای در باب عدالت

رالز معتقد بود که باید فرهنگِ عمومی را به گونه‌ای پرورش داد که در آن اقلیتِ جامعه بتواند از طریقِ نافرمانی مدنی و تمرّدِ وجدان‌مندانه وجدانِ اخلاقی اکثریتِ جامعه و حسِ عدالت‌خواهی آنان را برانگیزاند.

کسانی که استعداد و انگیزه‌ای یکسان دارند، قطع‌نظر از طبقهٔ اقتصادی و اجتماعی خود، باید کمابیش بختِ یکسانی برای رسیدن به موقعیت‌های برخوردار از نفوذِ سیاسی داشته باشند ... تاریخ نشان داده که یکی از نقص‌های عمدهٔ حکومت‌های قانون‌سالار ناتوانی در تضمینِ ارزشِ منصفانهٔ آزادی‌های سیاسی بوده است.

اما رعایتِ حقوقِ لیبرال از شروطِ جامعهٔ موقّر نیست، زیرا چنین جامعه‌ای می‌تواند به اقتضای سلسه‌مراتبی بودن‌اش برابری اعضا و حقوقِ سیاسی برابر را به رسمیت نشناسد، جدایی دین از سیاست را رد و مذهبی رسمی برای کشور تعیین کند، و هم از این رو زیرِ بارِ برابری فرصت‌ها و گشودگی بابِ مناصب به روی همگان نرود، زیرا بر اساسِ ساختارِ بنیادینِ چنین جوامعی اقلیت‌های مذهبی حقِ دست‌یابی به مناصبِ رسمی را ندارند.