کتاب دو مسئله بنیادین اخلاق

انسان، حتی وقتی‌که از اشتباهات و انحرافات اخلاقی‌اش شناخت روشن و درواقع نفرت دارد، و حتی وقتی‌که تصمیم قاطع گرفته خودش را اصلاح کند، باز واقعاً اصلاح نمی‌شود و در عوض، تا فرصت دوباره‌ای دست داد، علی‌رغم تصمیمات پرشور و قول‌های صادقانه‌اش، می‌بینیم همان مسیر گذشته را پیش می‌گیرد و این موجب شگفتی خودش نیز می‌شود. تنها شناخت او قابل‌تصحیح است؛ و لذا او می‌تواند به این بینش برسد که این یا آن وسایلی که پیش‌تر به کار گرفته به اهدافش رهنمون نمی‌شوند، یا بیشتر ضرر می‌رسانند تا منفعت؛ لذا وسایل را تغییر می‌دهد نه اهداف را.

هلوسیوس راست می‌گوید که «میزان هوش لازم برای برانگیختن تحسین در ما معیار دقیق میزان هوشی است که داریم».

یک مثقال نیت سنگین‌تر از یک خروار بینش است.

ویلیام هریس، که یک سفاک تمام‌عیار بود، در سال‌های ۱۸۳۶ و ۱۸۳۷، صرفاً برای لذت بردن از شکار، به اعماق آفریقا سفر کرده بود. او در کتاب سفرنامه‌اش که سال ۱۸۳۸ در بمبئی منتشر شد شرح می‌دهد که پس از آن‌که اولین فیل را، که ماده بود، شکار کرده و صبح روز بعد به دنبال حیوان رفته بود، دیده بود همهٔ فیل‌های دیگر از آن منطقه فرار کرده‌اند. فقط بچهٔ کوچک فیل شکارشده تمام شب را کنار مادر مرده‌اش سپری کرده و حالا بی هیچ ترسی و همچون گواه زنده و روشن رنج تسلی‌ناپذیرش به سوی شکارچیان آمده بود و با خرطوم کوچکش آن‌ها را در آغوش گرفته بود تا از آن‌ها کمک بخواهد. هریس می‌گوید آن موقع پشیمانی از عملی که انجام داده بود تمام وجودش را فرا گرفته بود و احساس می‌کرد مرتکب قتل شده است

زیرا واپسین قله‌ای که معنای هستی به‌خودی‌خود در آن به اوج می‌رسد اخلاقی است. این نکتهٔ آخر خودش را در این واقعیت انکارناپذیر نیز نشان می‌دهد که سلسلهٔ افکار هر انسانی، پیش از مرگ، صرف‌نظر از این‌که او قائل به باورهای مذهبی بوده باشد یا نه، جهتی اخلاقی پیدا می‌کند و شخص سعی می‌کند حساب زندگی سپری‌شدهٔ خود را از حیثی یکسره اخلاقی تسویه کند.