بریده‌هایی از کتاب مافیای بمب افکن

کرتیس له‌می در آن نبرد پیروز شد؛ اما هیوود هنسل در کل جنگ پیروز شد.

قدرت هوایی‌ نوشتهٔ استفان بودیانسکی،‌ گفتار و کردار واقعی در جنگ هوایی‌ نوشتهٔ تامی دیویس بیدل،‌ تصمیم شواینفورت‌ نوشتهٔ توماس ام‌کافی؛‌ قفسه‌ای کامل از این کتاب‌های تاریخی.‌

فستینگر نتیجه گرفت هرچه بیشتر به مجموعه‌ای از باورها پایبند باشید و هرچه بیشتر برای این باور فداکاری کنید، در برابر شواهدی که می‌گوید اشتباه می‌کنید، بیشتر مقاومت به خرج می‌دهید و تسلیم نمی‌شوید.

اگر جای آمریکا بودید و می‌خواستید ژاپن را بمباران کنید، چطور این کار را انجام می‌دادید؟ تا این مسئله حل شود، زمان زیادی از جنگ گذشت. گام اول، ساخت بوئینگ بی ۲۹ سوپرفورترس بود؛ بزرگ‌ترین بمب‌افکن ساخته‌شده تا آن موقع. برد مؤثر این بمب‌افکن بیش از چهارهزاروهشتصد کیلومتر بود. گام بعدی، تصرف سه جزیرۀ کوچک در وسط اقیانوس آرام غربی بود: سایپن، تینیان و گوام. این‌ها جزایر ماریانا بود که ژاپنی‌ها کنترلشان می‌کردند. فاصلۀ آبی جزایر ماریانا از توکیو دوهزاروچهارصد کیلومتر بود؛ نزدیک‌ترین نقطۀ ممکن برای ساخت باند فرودگاه. اگر امکان استقرار ناوگان بوئینگ بی ۲۹ در جزایر ماریانا فراهم می‌شد، به هدف بمباران ژاپن می‌رسیدید.

Illegitimi non carborundum‌ «نگذار حرام‌زاده‌ها زمین‌گیرت کنند.

این‌طور نیست که اگر دشمن را هر روز بمباران کنید، حتماً مردمش تسلیم شوند و ایمانشان را از دست بدهند. شاید این کار فقط آن‌ها را از دشمنشان بیشتر متنفر کند.

به کسانی که در انجام‌ وظایفشان شکست می‌خورند، هرقدر هم نیتشان خوب باشد، جایزه نمی‌دهیم. غنایم به فاتحان تعلق می‌گیرد.

بدون ایستادگی، اصول بی‌معناست؛ چون ممکن است روزی رؤیای شما به حقیقت بپیوندد و اگر آن رؤیا را در این برهه زنده نگه ندارید، پس شما که هستید؟

در توکیو دربارهٔ بمباران آتش‌زای توکیو برای مخاطبان ژاپنی سخنرانی می‌کردم. در پایان سخنرانی، یکی از مورخان ارشد ژاپنی بلند شد و گفت: «باید از شما آمریکایی‌ها برای بمباران آتش‌زا و بمب‌های اتمی تشکر کنیم.» از شنیدن حرف‌هایش شوکه شدم. توضیح داد: «به هر حال، در نهایت تسلیم می‌شدیم؛ اما تأثیر بمباران آتش‌زای گسترده و بمب‌های اتمی این بود که در ماه اوت تسلیم شدیم.» به‌عبارت دیگر، این مورخ ژاپنی معتقد بود بدون بمب آتش‌زا و بمب اتمی، ژاپنی‌ها تسلیم نمی‌شدند. در این صورت، اول شوروی حمله می‌کرد و بعد آمریکایی‌ها و ژاپن تکه‌تکه می‌شد؛ درست مثل آلمان و شبه‌جزیرۀ کره.

کرین افزود: همچنین میلیون‌ها ژاپنی در زمستان از گرسنگی می‌مردند؛ چون بعد از تسلیم‌شدن در ماه اوت، مک‌آرتور‌ فرصت یافت با نیروهایش وارد ژاپن شود و به ژاپن غذا برساند. این یکی از موفقیت‌های بزرگ مک‌آرتور است: آوردن مقدار زیادی غذا برای جلوگیری از گرسنگی در زمستان ۱۹۴۵.

در سال ۱۹۶۴، دولت ژاپن برای قدردانی از له‌می به‌دلیل کمک‌هایش در بازسازی نیروی هوایی ژاپن، عالی‌ترین جایزه‌ای را که کشورشان به خارجی‌ها می‌داد، به او اعطا کرد: نشان درجۀ یک لیاقت خورشید فروزان.‌

قرار بود خودرو برای انسان آزادی و تحرک بیاورد. مدتی هم آورد؛ اما بعد، میلیون‌ها نفر را ترغیب کرد کیلومترها دور از محل کارشان زندگی کنند و هر روز ساعت‌ها در راه‌بندانی بی‌انتها بمانند. چرا فناوری، به‌دلایلی مختلف و دور از انتظار، گاهی از مسیر اصلی‌اش خارج می‌شود؟

می‌گفت اختراع فقط کار خداست. انسان‌ها کشف می‌کنند.

له‌می اهل عمل است. مدت‌ها بعد گفت: «ترجیح می‌دهم دستیارم احمق باشد؛ حتی اگر به‌اشتباه کاری انجام دهد، بهتر از دودل‌بودن و کاری‌نکردن است.»

له‌می همیشه می‌گفت بمب‌های اتمی غیرضروری بود. کار اساسی پیش‌تر انجام شده بود.

در توکیو دربارهٔ بمباران آتش‌زای توکیو برای مخاطبان ژاپنی سخنرانی می‌کردم. در پایان سخنرانی، یکی از مورخان ارشد ژاپنی بلند شد و گفت: «باید از شما آمریکایی‌ها برای بمباران آتش‌زا و بمب‌های اتمی تشکر کنیم.» از شنیدن حرف‌هایش شوکه شدم.

مرکز حملات و ویرانی‌های جنگ توکیو در ساختمانی ساده در توکیوی ژاپن واقع شده است.