بریده‌هایی از کتاب شهریار سرزمین من

سؤالات پیش‌آمده را هیچ‌گاه بی‌پاسخ رها نمی‌کرد. چنان تفکری باعث می‌شد همهٔ اصول علمی رشته‌اش را از پایه فراگیرد و یافته‌هایش را مفهومی کند

شهدای هسته‌ای سند مظلومیت ایران‌اند

این کتاب سرگذشت زندگی مردی است که با تکیه بر نبوغ، توانایی، و داشته‌های علمی و بومی داخلی توانست توانمندی کشور را در زمینهٔ علوم هسته‌ای به رخ جهانیان بکشاند

این معادله نخستین بار در ذهن دانشمند بزرگ ایرانی، حکیم خیام، نقش بسته بود و بار دوم هم پاسکال به آن دست یافته و حال، سومین یابندهٔ آن معما مجید شهریاری بود.

او معتقد بود کسانی که در مقایسه با سایرین در مرتبهٔ دانش بالاتری قرار می‌گیرند و با اعتمادبه‌نفس کاذب، خود را مدعی دانستن همه چیز نشان می‌دهند هیچ‌گاه پیشرفت نخواهند کرد و این نگرش آفتی در اخلاق و روش زندگی‌شان محسوب می‌شود و فرد را در نگاه اذهان مختلف خودشیفته نشان می‌دهد.

همهٔ توانایی‌هایش را در ایران کسب کرد. او فکر می‌کرد در همین ایران هم می‌شود کار محال را انجام داد.

در توضیح ابعاد علمی شهید ادامه می‌دهد: «اگر تفاوت ما در هسته‌ای الان با غرب از نظر تکنولوژیکی و علمی چهل سال است، با این کاری که دکتر شهریاری انجام داد، ممکن است این تفاوت به پنج سال برسد.»

با چالش مواجه می‌شد یا تمرکز خود را از دست می‌داد، جملهٔ الهی و ربّی من لی غیرُک را زمزمه می‌کرد و در گوشه‌ای از یادداشت‌هایش می‌نوشت و از خدا می‌خواست به او قدرتی بدهد که با وجود درگیری‌های ذهنی در کسب دانش تلاش لازم را بکند. توکلش به خدا به او قوت قلب می‌داد و ذهنش آمادگی بیشتری برای فهم درس‌ها پیدا می‌کرد.