بریده‌هایی از کتاب جاده تیل دور برگردان ندارد

از خاک آفریده شدیم برای چه شکوفه ندهیم؟

آبادان نام تو آه بلندی ست که از سینما رکس و جنگ تا متروپل کشیده شده است

من همان شعری‌ام که با تو همه ابیاتش ردیف است و بی تو قافیه ای برای باختن ندارد.

وطنم شعری قدیمی‌ست در دفتری خاک گرفته در زیرزمین خانه ای کلنگی که در طرح شهرداری قرار دارد.

آش نخورده و دهان سوخته که درد نیست! درد آنجا بود که مجبور شدیم ظرف آش آن‌هایی که خورده بودند را هم ما بشوریم و بدتر از آن بخاطر خوب نشستن حرف هم بشنویم...