بریده‌هایی از کتاب هنر همیشه بر حق بودن

تنها قاعدهٔ درست این است که به محض ملاقات با هر کس، با او وارد بحث نشوید، بلکه فقط با کسانی که می‌شناسید و می‌دانید به حد کافی فهم و شعور و عزت نفس دارند که حرف‌های مهمل نزنند، بحث کنید؛ کسانی که به دلیل متوسل می‌شوند نه به منابع نامعلوم، و به دلیل شما نیز گوش می‌دهند و تسلیم می‌شوند؛ و در نهایت، به حقیقت احترام می‌گذارند، دلیل را ـ هرچند از طرف رقیب باشد ـ مشتاقانه می‌پذیرند، و به حد کافی عادل هستند که اگر حق با طرف مقابل باشد، اشتباه خود را قبول کنند.

در بیشتر آدم‌ها، تکبر ذاتی با حرّافی و ریاکاری آمیخته شده است. قبل از آن که فکر کنند، حرف می‌زنند

«ثمرهٔ درخت سکوت، آرامش است.»

اگر بشر دچار فرومایگی ذاتی نبود، بلکه ذاتی کاملا شریف داشت، در مجادله، به دنبال چیزی جز کشف حقیقت نبودیم.

از هر صد نفر، یک نفر ارزش بحث کردن با شما را دارد. بگذارید دیگران هرچه می‌خواهند بگویند، زیرا هر کس اختیار خودش را دارد و آزاد است که یک احمق باشد. سخن ولتر را فراموش نکنید: «آرامش بهتر از حقیقت است.»

این که حقیقت به نفع ادعایی که ما در آغاز مطرح کرده‌ایم ثابت شود یا به نفع رقیبمان، اصلا اهمیتی ندارد. باید به عنوان یک موضوع بی‌اهمیت، یا به هر صورت، موضوعی پیش‌پا افتاده و ثانویه به آن نگاه کنیم.

به قول هابز، کمال لذت ذهن، قابلیت مقایسه خود با دیگران، به نفع خود، است. برای انسان، هیچ چیز لذت‌بخش‌تر از ارضای غرورش، و هیچ چیز دردناک‌تر از جریحه‌دار شدن همان غرور نیست.

طبقهٔ عوام، احترام عمیقی برای انواع متخصصان قائلند. آن‌ها از این واقعیت آگاه نیستند که متخصصان به خاطر عشق به یک حرفه، دنبال آن نمی‌روند بلکه هدف، پولی است که از آن به دست می‌آورند؛ یا نمی‌دانند که کمتر آموزگاری از موضوع درس خود مطلع است؛ چون اگر آن‌طور که باید، مطالعه کند، در اغلب موارد، زمان تدریس (و پول درآوردن) را از دست خواهد داد.

حریف، معمولا برای مراجعی که درک نمی‌کند، احترام بیشتری قائل است. بی‌سوادها احترام خاصی برای ژست‌های نمایشی یونانی یا لاتین قائلند و با آن‌ها حال می‌کنند.

تعصب جهانی، می‌تواند به عنوان مرجع مورد استفاده قرار گیرد؛ چون اغلب مردم با ارسطو هم‌نظرند: «چیزی که خیلی‌ها به آن معتقدند، وجود دارد.» وقتی مردم عادی به حرفی، هرچند بی‌معنی، ایمان داشته باشند، آن حرف به راحتی برای همگان قابل پذیرش خواهد بود.

آن‌ها قبل از آن که فکر کنند، می‌میرند.

زمان، نیروی اثبات را از باور عمومی سلب می‌کند، وگرنه تمام خطاهای قدیمی که زمانی درست به نظر می‌رسیدند، باید تکرار می‌شدند؛

عدهٔ بسیار کمی می‌توانند فکر کنند، اما هر انسانی خواستار داشتن باوری است