کتاب کوازار (جلد دوم، پسر اهریمن)

«چیزهای ارزشمند هیچ‌وقت بی‌ارزش نمی‌شن! اگر روزی دیدی چیزی دیگه مثل قبل برات مهم نیست! بدون از اول بیش از حد بهش بها داده بودی!»

«از هرچیزی فرار کنی، دنبالت می‌کنه ساتی و تا قدرتمندتر از قبل بهت ضربه نزنه، ولت نمی‌کنه؛ پس اگه ترسی تو دلته، چیزی رو اعصابته، اول از همه نوبت اونه!»

«درسته ترس یه احساسه، اما ترسیدن یه انتخابه!»

«دارم! همیشه داشتم، اما منو ببین! قدرت خاصی دارم؟ من حتی اندازۀ تو سخت‌کوش و پرتلاش نیستم! پس فکر نکنم چیزی که ارث می‌رسه به آدم ارزش چندانی داشته باشه! چیزی که خودت به دست می‌آریه که تو رو خاص و ویژه می‌کنه.

زندگی یه جریانه، وقتی اتفاقی می‌افته، اتفاقی مثل از دست‌دادن عزیزت، اتفاقی که تو قدرتی در برابرش نداری! باهاش نجنگ، انکارش نکن، دنبال مقصر نگرد، بلکه اول از همه بپذیر! بپذیر این اتفاق افتاد، فرقی نداره مقصر کیه، فرقی نداره تو چقدر تلاش کردی، فرقی نداره چقدر قدرتمند هستی؛ جریان زندگی وقتی اتفاقی رو برات به بار بیاره محکومی به پذیرشش.

«هرچقدر هم که قوی باشی، باز هم ترس می‌تونه تو وجودت باشه... چون ترس از احساس می‌آد و قدرت از اراده.»

چیزهای ارزشمند هیچ‌وقت بی‌ارزش نمی‌شن! اگر روزی دیدی چیزی دیگه مثل قبل برات مهم نیست! بدون از اول بیش از حد بهش بها داده بودی!

«چیزهای ارزشمند هیچ‌وقت بی‌ارزش نمی‌شن! اگر روزی دیدی چیزی دیگه مثل قبل برات مهم نیست! بدون از اول بیش از حد بهش بها داده بودی!»

«چیزهای ارزشمند هیچ‌وقت بی‌ارزش نمی‌شن! اگر روزی دیدی چیزی دیگه مثل قبل برات مهم نیست! بدون از اول بیش از حد بهش بها داده بودی!»

«درسته ترس یه احساسه، اما ترسیدن یه انتخابه!»

«چیزهای ارزشمند هیچ‌وقت بی‌ارزش نمی‌شن! اگر روزی دیدی چیزی دیگه مثل قبل برات مهم نیست! بدون از اول بیش از حد بهش بها داده بودی!»

«گاهی یه مرگ ارزشش از صدها سال زندگی بیشتره

هرچقدر هم که قوی باشی، باز هم ترس می‌تونه تو وجودت باشه... چون ترس از احساس می‌آد و قدرت از اراده

«درسته ترس یه احساسه، اما ترسیدن یه انتخابه!

ترس یه احساسه، اما ترسیدن یه انتخابه

«راهش سقوطه... تو، تو سقوط باید پرواز رو یاد بگیری!»

«تازه‌کار نیستم، بی‌تجربه نیستم، کینۀ بی‌جا ندارم! اما اگه لازم باشه بلدم حق خودمو بگیرم

«هرچقدر هم که قوی باشی، باز هم ترس می‌تونه تو وجودت باشه... چون ترس از احساس می‌آد و قدرت از اراده.»

نگران نگاهم کرد و ادامه داد: «سام. من واقعاً دیگه هیچ ایده‌ای ندارم. انگار همۀ راه‌های ما بسته است.» لبخند زدم، نگاهم تو چشم‌های نگرانش چرخید و گفتم: «ساتی! اگه هیچ راهی جلو روم نیست، یعنی ما باید اول یه راه بسازیم.»

«از هرچیزی فرار کنی، دنبالت می‌کنه ساتی و تا قدرتمندتر از قبل بهت ضربه نزنه، ولت نمی‌کنه؛ پس اگه ترسی تو دلته، چیزی رو اعصابته، اول از همه نوبت اونه!»

یه سری چیزها از اختیار ما خارجه... باید بپذیریمش. گاهی یه سری چیزها رو باید هرکس خودش تجربه کنه تا درس بگیره.

سام سر تکون داد و گفت: «من می‌خوام تو دفعۀ بعد این اشتباه رو تکرار نکنی... کسب تجربه ارزشمنده حتی اگه با رفتن راه اشتباه به دست اومده باشه وگرنه معذرت‌خواهی که چیز باارزشی نیست...»