کتاب زندگی به صرف انبه

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

«نباید بذاری مردم این‌قدر تو رو عصبانی کنن. مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.»

باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.

تا حالا بیشتر از این احساس سرزندگی نکرده‌ام.

مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.

وقتی به جهنم فکر می‌کند، تصور می‌کند شبیه زندگی شهری است؛ کلی آدم و آلودگی هوا و ترافیک سنگین.

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

به ندای قلبتان گوش کنید.

بیشتر روزها کارمان این است که بنشینیم و منتظر بمانیم اتفاقی بیفتد.

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

«پاپا گفت وقتشه. گفت باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.»

اولین باری که نشستم این داستان را بنویسم، نمی‌دانستم آخرش به کجا می‌رسد. فقط می‌دانستم می‌خواهم دربارهٔ دوستی بنویسم. دربارهٔ اینکه از دست دادن بهترین دوست شاید بدترین شکست احساسی‌ای باشد که آدم در این دنیا می‌خورد و چقدر مهم است آدم‌های خوبی در زندگی‌تان حضور داشته باشند.

«نباید بذاری مردم این‌قدر تو رو عصبانی کنن. مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.»

رودی می‌گوید: «چون من متفاوتم، هیچ‌کس دوستم نداره. اما اهمیتی نمی‌دم. مامان می‌گه اگه همه‌مون شبیه هم بودیم، چطوری از هم تشخیصمون می‌دادن؟»

«پاپا گفت وقتشه. گفت باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.»

مامان می‌گوید قبل از اینکه از سر عصبانیت کاری بکنم، باید فکر کنم. «اگه پنج ثانیه صبر کنی، واکنش کاملاً متفاوتی از خودت نشون می‌دی.»

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

مدتی می‌شود با آدم جدیدی صحبت نکرده‌ام. کسی که از گذشته‌ام خبر ندارد. بخشی از وجودم می‌خواهد برگردم پیش پاپا و رودی؛ جایی که احساس امنیت می‌کنم. بخش دیگری از وجودم به‌شدت نیاز دارد که از نو شروع کند. نفس عمیقی می‌کشم و به شانه‌اش می‌زنم.

«این بو رو حس می‌کنی؟ بوی خوشحالیه.»

وقتی بهش گفتم پدرش رو بعد از مرگش دیده‌ام، به نظرش اومد بدجوری بهش خیانت شده که پدرش حتی بعد از مرگش هم نرفته سراغش.

امروز حوصلهٔ کسی را ندارم.

به نظر من دلیلش این است که شبیه ستاره‌های سینماست و مردم همیشه به حرف آن‌ها گوش می‌دهند؛ حتی وقتی حرفشان ارزش گوش دادن نداشته باشد.

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

مامان می‌گوید قبل از اینکه از سر عصبانیت کاری بکنم، باید فکر کنم. «اگه پنج ثانیه صبر کنی، واکنش کاملاً متفاوتی از خودت نشون می‌دی.»

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

«چون من متفاوتم، هیچ‌کس دوستم نداره. اما اهمیتی نمی‌دم. مامان می‌گه اگه همه‌مون شبیه هم بودیم، چطوری از هم تشخیصمون می‌دادن؟»

همهٔ مامان‌ها کارشان همین است و مدام یک حرف را تکرار می‌کنند تا آدم را کلافه بکنند.

گاهی هم آدم از دیدن چهره‌های تکراری خسته می‌شود و دنبال چیز جدیدی می‌گردد

مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.

این شهر پر از چیزهایی است که هیچ‌کس نمی‌خواهد درباره‌اش صحبت کند