بریده‌هایی از کتاب زندگی به صرف انبه

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

«نباید بذاری مردم این‌قدر تو رو عصبانی کنن. مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.»

باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.

تا حالا بیشتر از این احساس سرزندگی نکرده‌ام.

مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.

وقتی به جهنم فکر می‌کند، تصور می‌کند شبیه زندگی شهری است؛ کلی آدم و آلودگی هوا و ترافیک سنگین.

فقط چند لحظه طول می‌کشد و از روی تخته می‌افتم. بااین‌حال، تا حالا بیشتر از این احساس سرزندگی نکرده‌ام.

«پاپا گفت وقتشه. گفت باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسیم روبه‌رو بشیم وگرنه ما رو از پا درمی‌آرن.»

مثل سگی که صاحبش تنهایش می‌گذارد، با ناراحتی رفتن دیگران را تماشا می‌کند.

«نمی‌تونی همه‌ش از چیزهایی که می‌ترسوننت فرار کنی.»

هیچ‌کس را ندارم که بتوانم بهش اعتماد کنم.

«نباید بذاری مردم این‌قدر تو رو عصبانی کنن. مامانم می‌گه اگه آدم بذاره دیگران عصبانی‌ش کنن، اون‌ها برنده شده‌ان.»

تنهایی رو دوست دارم. وقتی آدم خودشه و خودش، مشکلی براش پیش نمی‌آد.

ما نباید انتظار داشته باشیم بقیه کاری رو بکنن که خودمون باید انجامش بدیم.

«این بو رو حس می‌کنی؟ بوی خوشحالیه.»

تنها راه مقابله با ترسم اینه که باهاش روبه‌رو بشم.

ترجیح می‌دم همین‌جا بمونم، تنها، خودم باشم و خودم.

«کشیش براون سال‌هاست که دربارهٔ الدورات داستان‌های الکی ساخته‌ای، اما اون تا حالا یه کلمه هم ازت بد نگفته. گفتی شیطانه، اهریمنه. تنها چیزی که الدورات تا حالا گفته اینه که می‌خواد همه‌چیز مثل قبل بشه، مثل همون وقتی که همه می‌رفتن خونه‌ش مهمونی و هیچ‌کس فکر نمی‌کرد هیولاست. می‌تونست به‌خاطر دروغ‌هایی که درباره‌ش گفتی از دستت عصبانی باشه، اما نیست. حتی بعد از همهٔ این ماجراها می‌خواد بخشی از این روستا باشه و به نظرم همین کارش باعث می‌شه اون آدمی بهتر از ما باشه، مگه نه؟»