بریده‌هایی از کتاب دماوند از برج های منهتن

اساساً محصولات فرهنگی مثل خون اهدایی تولیدکننده است. می‌تواند دنیای زیبا یا نازیبای تولیدکننده را به‌راحتی در روح مصرف‌کننده تزریق کند.

شنیدم از اینجا سفر می‌کنی تو آهنگ شهر دگر می‌کنی خیال من از سر به در می‌کنی همان لحظهٔ آشنایی تو گمان برده بودم، جدایی تو...

تا قبل از آمدن به اینجا، وقایع داخل ایران را با منطق محلی بررسی می‌کردم؛ ولی امروز پس از دم‌خور شدن با نخبگان ملیت‌های مختلف متوجه شدم که اشتباه می‌کردم. معادلات و تصمیم‌های داخل ایران بدون داشتن دیدی از دنیای متوحش بین‌المللی امروز اشتباه و کوته‌بینانه بوده است. می‌بینم که اتفاقاً تصمیمات مسئولان ایران، که در ذهن من بسیار تندروانه بود، بسیار بجا و درست و خردمندانه بوده است. علت این تغییر نگاه را نمی‌دانم. شاید ما را لای پنبه بزرگ و فحش خوردن‌های ملت را در ازای انجام دادن صلاح ملت تحمل کرده‌اند. شاید همین که ما ایده‌آل‌گرا بار آمده‌ایم و هر ایرانی امروز یک کارشناس سیاسی است، خود هدیه‌ای است از سیستمی که ما را پرسشگر بار آورده است و ارزشی گران‌بهاست که قدرش را نمی‌دانیم.

«تو نمی‌توانی به تمدنی بزرگ بیندیشی، در حالی که حق ادیان دیگر را نادیده انگاری و آزادی نیاز اولیهٔ هر تمدنی است.»

افرادی که در روستای پدربزرگم زندگی می‌کنند نام آن مدینهٔ فاضله را مشهد می‌گذارند. مشهدی‌ها می‌گویند آنجا تهران است و آن‌ها که به تهران رفت‌وآمد دارند می‌گویند خارج است. کمونیست‌ها آن را شهری می‌دانند که چنان باشد و سوسیالیست‌ها جایی که چنین باشد. ایرانیان باستان ایرانویج و شیخ اشراق آن را سر کوه قاف می‌داند و آن دیگری هورقلیا یا همان اقلیم هشتم.

فارغ از مباحث کلی سیستم لیبرال سرمایه‌داری، شخصاً ترجیح می‌دهم در کشور در حال توسعه‌ای به نام ایران، یکی از بهترین‌ها در کار خودم باشم تا در کشور توسعه‌یافته‌ای به نام امریکا، که سابقهٔ تبلیغاتی یکصدوده‌ساله دارد، کارمندی دون‌پایه باشم.