کتاب باغ اناری

صدایی نمی‌آمد. سکوت بود. سکوتی مدهوش‌کننده و استیصال‌آمیز.

«آخ شالیمار نزدیک‌تر بیا و در اندرون این تاریک‌خانه شعله‌ای بر افروز و دل، بیدار دار که در شب زندانیم. آخ شالیمار در منظرم به قلبم بازگشته‌ای حرف بزن، نجوا کن، ورد بخوان، ملال از دلم بزدای، چنین گستاخ در چشمانم منگر!»

آخرین شعر در همسایگی من روباهی‌ست که دلش به اندازه‌ی همه‌ی ابرهای زمستان گرفته است. ماه‌ها می‌شود که بر پوزه‌ی باریک او اثری از خنده دیده نمی‌شود. اگر چه خود من هم دست کمی از او ندارم، اما گاه‌گاهی به شوخی هم که شده می‌خندم. دل آدم خیلی می‌گیرد، وقتی که همسایه‌اش را این‌همه غصه‌دار ببیند. امروز صبح زمستانی که خورشید از مشرق برنیامد و بوران و برف، همه‌جا را فراگرفت، روباه عبوس با چشمانی اشکبار، دوان دوان از لانه‌اش بیرون آمد و پوزه‌اش را در پنجره‌ی شبدری اتاقم گذاشت و گفت: «آقا گرگه! گوش کن آخرین شعری رو که نوشته‌ام برات بخونم.» گوش‌هایم را تیز کردم تا روباه عبوس با صدایی بغض گرفته، آخرین شعرش را خواند: «دلم از تکرار این همه خروس گرفته است!» شیراز دی‌ماه ۱۳۶