بریده‌هایی از کتاب توهم عزیز

تصور می‌کنم این ناشی از خودبینی من بوده، اما خب جالبه. احساس می‌کنم تونستم انتقامم رو از مردمی که در این سال‌ها مرا جلو بردند و چاپلوسی‌ام رو کردن تا تمام این سال‌ها رو تلف کنم، بگیرم.

من شعر می‌نویسم تا برای همیشه زنده بمونم.

یک‌بار سعی کردم که شعرم رو ننویسم، اما اتفاقی که بعد از اون افتاد، این بود که اون رو فراموش کردم و دوباره اون احساس بد به سراغم اومد؛ بنابراین تنها نتیجه‌یی که داشت این بود که من یه شاعر کوتاه‌مدت بودم.

هیچ‌وقت هیچ‌کاری جز شعرگفتن انجام نمی‌دم. در نتیجه اگه شعرهام خوب نیستن، پس زندگی‌م حروم شده.