بریده‌هایی از کتاب نابغه های تنها و فواید تنهایی

تنهایی می‌تواند انسان را از شلوغی زندگی دور کند و به تعالی و تجارب معنوی کمک کند.

برخی از افراد ممکن است رفتارهای تدافعی داشته باشند و تلاش کنند غم و اندوهشان را پنهان کنند. مثلاً فردی که به تازگی همسر خود را از دست داده است، به سرعت به محیط کار بازمی‌گردد تا حواسش پرت شود. افراد در حالت تدافعی، به دنبال بازگشت سریع به حالت عادی هستند تا غم و اندوه خود را سرکوب کنند؛ اما فرار کردن فقط باعث طولانی‌تر شدن رنج می‌شود. چنین افرادی در مقایسه با کسانی که به موقع غم و اندوه خود را تخلیه می‌کنند، دیرتر بهبود می‌یابند.

انزوا، راه رشد شخصی است.

آن‌ها از فشار مخاطب رها شده‌اند و فقط برای رضایت شخصی کار می‌کنند؛ گویا زندگی حالا فقط به آن‌ها تعلق دارد و فقط باید خودشان را راضی کنند. چنین نگرش فردی بر خلاف چیزی که جامعه از ما می‌خواهد، عمیقاً رهایی‌بخش است. زندگی کردن فقط برای خود می‌تواند خلاقیت و نوآوری را پرورش دهد.

به نظر یونگ، مردم در نیمه دوم زندگی روش‌های سنجیده‌تری برای کنار آمدن با زندگی پیدا می‌کنند و البته کمتر از قبل به توصیه و حتی روش‌های روانشناسان اهمیت می‌دهند.

برخی از افراد ممکن است رفتارهای تدافعی داشته باشند و تلاش کنند غم و اندوهشان را پنهان کنند. مثلاً فردی که به تازگی همسر خود را از دست داده است، به سرعت به محیط کار بازمی‌گردد تا حواسش پرت شود. افراد در حالت تدافعی، به دنبال بازگشت سریع به حالت عادی هستند تا غم و اندوه خود را سرکوب کنند؛ اما فرار کردن فقط باعث طولانی‌تر شدن رنج می‌شود. چنین افرادی در مقایسه با کسانی که به موقع غم و اندوه خود را تخلیه می‌کنند، دیرتر بهبود می‌یابند.

یکی دیگر از رنج‌های عمیق زندگی مربوط به آسیب‌های فیزیکی یا از دست دادن سلامتی است. این رنج شدید پس از ضربه جسمی در بیمارانی رخ می‌دهد که دچار سوختگی شده‌اند، بینایی یا شنوایی خود را از دست داده‌اند، فلج شده‌اند و یا مبتلا به بیماری‌هایی مثل سرطان هستند. در چنین شرایطی افراد نمی‌توانند از خودشان مراقبت کنند و نیاز به مراقبت و حمایت دیگران دارند. آن‌ها هم از نظر جسمی و هم از نظر ذهنی حساس و شکننده هستند،

البته تنهایی فقط مخصوص رنج‌ها نیست؛ تنهایی یگانه فرصت بشر برای تجربه کردن معنویت و ورود به بُعد دیگری از جهان است. تنهایی تقریباً مهم‌ترین ویژگی تمامی اسطوره‌ها، قهرمان‌ها و داستان‌های دینی است. این موضوع نشان می‌دهد که بشر به صورت ناخودآگاه تنهایی را راه رسیدن به حقیقت می‌داند.

شاید بهترین مثال برای رسیدن به تعالی و معنویت، بودا باشد. بودا برای رسیدن به روشنگری، سال‌های طولانی به ریاضت و مراقبه مشغول شد؛ اما نتوانست حقیقت را کشف کند. سرانجام پس از یک هفته تنها نشستن زیر درخت توانست به روشنگری برسد.