کتاب ترجمه (رمان)

یاد گرفتم که نمادها در درون یا در پس اشیا در کمین‌مان هستند و هیچ‌چیز مشهودی وجود ندارد

نه از هم‌نشینی آدم‌هایی که سال‌هاست هم‌دیگر را خوب می‌شناسند نشانه‌ای بود و نه از خون‌سردی بی‌اعتنا بین دو آدم بیگانه باهم.

در سفر، روزها مثل زندگی در مینیاتور می‌گذرد: دیدارها، ازدست‌دادن‌ها، جداشدن‌ها. در زندگی واقعی سال‌ها سپری می‌شود تا با کسی پیوند دوستی ببندی؛ در سفرها چند دقیقه گفت‌وگو کافی‌ست.

پیش خود زبانی را تصور کردم که تأثیری هم‌چون داروهای وهم‌آور می‌تواند داشته باشد. مگر داروهای مخدر همان تغییرات و اصلاحات در زبان رازآمیزی نیست که مغز با آن سخن می‌گوید؟ زبان آخرون هم همین است. اما فراتر از اصلاح است؛ این زبان تا ترجمهٔ نهایی، تا نقطهٔ پایانی اصلاح می‌کند ــ ترجمهٔ نهایی.»