بریده‌هایی از کتاب اضطراب منزلت

فکر کردن به مرگ باعث می‌شود تا مردم به هر آنچه در زندگی برایشان مهم است، نزدیک‌تر شوند

زندگی، فرآیند جایگزینی یک اضطراب با اضطرابی دیگر است

کلیساها به این دلیل با سقف‌های بلند ساخته شده‌اند که به ما یادآوری کنند در حقیقت چقدر کوچک هستیم

فلسفه به ما می‌آموزد که از خود بپرسیم: «آیا آنچه می‌خواهیم، واقعاً همان چیزی است که نیاز داریم؟ آیا ترسمان از نتیجه اقداماتمان، منطقی و قابل توجیه است؟»

حتی دنیای مدرن غرب هم دقیقاً نمی‌داند که چه چیزهایی باعث خوشبختی ما می‌شود. ما انسان‌ها هر چقدر هم خود را در فکر و اندیشه مستقل بدانیم، باز هم به طرز ترسناکی در درک نیازهای خود و پیدا کردن راه‌های شادمانی ناتوان هستیم. ذهن ما دائماً در معرض گزند صداهای بیرونی است که به ما دیکته می‌کنند چه چیزی برای خوشحالی خود نیاز داریم.

جامعه در حالی که ما را وادار می‌کند تا در کارمان موفق باشیم، کاری می‌کند که حالت‌های غیرانسانی پیدا کرده و صرفاً وسیله‌ای برای تحقق اهداف کارفرما باشیم.

جامعه از اضطراب ما تغذیه می‌کند.

هنر به ما این فرصت را می‌دهد که زندگی معمولی خود را زیباتر و باارزش‌تر کنیم.

چرا ما تا این حد به آنچه همسایگانمان دارند اهمیت می‌دهیم؟ به این دلیل که برای انسان‌ها عواملی مانند ثروت، شهرت و اعتبار خود به خود و به تنهایی قابل سنجش و ارزیابی نیست. ما به یک گروه مرجع که از افراد دیگر تشکیل شده باشد نیاز داریم تا از طریق آن‌ها میزان موفقیت خود را بسنجیم.

اسنوب به معنی خودوالاپندار است و به فردی گفته می‌شود که به افرادی که جایگاه اجتماعی ویژه‌ای ندارند، نگاهی از بالا به پایین دارد. اسنوب‌ها متعصبانه اعتقاد دارند که ارزش انسانی هر کسی را جایگاه، ثروت و درجه اجتماعی او تعیین می‌کند.

سخن پایانی اگرچه بسیاری از افراد در جوامع امروزی، زندگی خود را صرف تلاش برای دستیابی به ثروت، احترام و قدرت می‌کنند، اما این مبارزه می‌تواند آن‌ها را در نحوه اندازه‌گیری دستاوردهایشان دچار اضطراب عمیقی کند؛

ما اکثراً به نوعی تردید مادرزادی نسبت به ارزش‌های خود مبتلا هستیم و احساس هویتمان کاملاً وابسته به برداشت و نظرات دیگران است.