کتاب کوازار (جلد اول، فرشتگان و شیاطین)

آدم‌ها انقدر درگیر زمین هستن که کم پیش می‌آد به آسمون نگاه کنن.

«چون آدم‌ها با نداشتن راحت‌تر کنار می‌آن تا با از دست دادن!»

چه تضاد دردناکی. دوستش داری، پس باید کمکش کنی. وقتی کمکش کنی، از دستش می‌دی.

«چون آدم‌ها با نداشتن راحت‌تر کنار می‌آن تا با از دست دادن!»

"تمام سعی‌تو بکن! همین کافیه." واقعاً همین بود. چه برنده بشی چه بازنده، فقط کافیه تمام سعی‌تو کرده باشی؛ اون‌وقته که دیگه هیچ حسرتی و افسوسی تو وجودت نمی‌مونه. چون، تو تمام سعی‌ات رو کرده بودی!

آدم‌ها با نداشتن راحت‌تر کنار می‌آن تا با از دست دادن!

عاشق‌ها شکست‌ناپذیرن... البته... در برابر هرکسی جز معشوق.

خشم همیشه نمایشی از قدرت برپا می‌کنه، اما تو رو از درون تهی می‌کنه. برای همینه که می‌گن خشم یه چاقوی دو لبه است. هم آسیب می‌زنی و هم آسیب می‌بینی.

بدون نگاه‌کردن بهم، گفت: «بعضی اشتباهات تاوان داره ساتی، با یه ببخشید حل نمی‌شه، مواظب اشتباهاتت باش!»

مهم نیست بقیه چه رفتاری داشتن! تو درنهایت مسؤول رفتار خودتی! چیزی که حقیقت محض بود! درسی که من تازه گرفته بودم! مهم نیست دنیا با تو چه کرده، اطرافیانت چه رفتاری کردن و چرا تو این تصمیم رو گرفتی! تو درنهایت مسؤول این تصمیمی! تصمیمی که گاهی به خودت یا بقیه آسیب می‌زنه!

قبل از این‌که ابراز احساست، حسرت تمام عمرت بشه، درموردش حرف بزن!

وقتی تو رفاقت، خیانت ببینی! تو هرگز مثل قبل نمی‌شی!

ساتی تو گلو خندید. سرشو عقب برد. نگاهم کرد. لبخند زدم به صورتش. این اولین‌بار بود انقدر نزدیک به من بود و ما به هم آگاهانه نگاه کردیم. نگاهم از چشم‌های براق و کنجکاوش سر خورد کمی پاپین... دیگه چی می‌خواد بشه؟ بدتر از سقوط؟ من به‌خاطر اهریمن یک‌بار سقوط کردم. این‌بار به‌خاطر ساتی... حاضر بودم باز هم طرد بشم.

دیدن آینده، همیشه خوب نیست. چون هیچ‌وقت آینده بدون رنج نمی‌شه!

آدم‌ها با نداشتن راحت‌تر کنار می‌آن تا با از دست دادن

«آدم برای کاری که نکرده بیش‌تر حسرت می‌خوره تا برای اشتباهی که کرده...»

آدم‌ها با نداشتن راحت‌تر کنار می‌آن تا با از دست دادن

گاهی همهٔ ما نیاز به یه فرشته داریم؛ نه فرشته‌ای که نجاتمون بده، بلکه فرشته‌ای که جنگیدن رو یادمون بده.

چرا انقدر حسرت گذشته وقتی هنوز چیزی از آینده نمی‌دونی!

آدم‌ها با نداشتن راحت‌تر کنار می‌آن تا با از دست دادن!

چه برنده بشی چه بازنده، فقط کافیه تمام سعی‌تو کرده باشی؛ اون‌وقته که دیگه هیچ حسرتی و افسوسی تو وجودت نمی‌مونه. چون، تو تمام سعی‌ات رو کرده بودی!

انسان‌ها هر دروغی رو راحت باور می‌کنن فقط اگه به باورهای اونا نزدیک باشه! اما در برابر حقیقت، خیلی مقاومت می‌کنن؛ مخصوصاً اگه باب میل‌شون نباشه!

به من نگاه کرد و گفت: «قلبت درد نمی‌گیره انقدر همهٔ احساساتت رو مخفی می‌کنی؟» ناخودآگاه لبخند زدم؛ نه لبخند از رو خوشحالی، یه لبخند از رو درد. حرف سارا خود حقیقت بود. قلبم درد می‌کرد. قلبم، روحم، کل وجودم، اما من این بودم. کسی که خوب می‌تونه منطقی باشه. کسی که خوب می‌تونه احساساتش رو کنترل کنه. خواستم به سارا جواب بدم، اما عطر آشنای سام رو حس کردم. بی‌اراده دوباره لبخند زدم، اما این‌بار از شوق... برگشتم سمت پنجره. شاید بهتره تجدید نظر کنم. من دیگه خیلی هم تو منطقی‌بودن موفق نبودم.

انگار هیچ خوشی‌ای به‌تنهایی این‌جا دووم نداره، مگه این‌که یه ناخوشی خودشو بهش پیوند بزنه، شاید این نفرین زمین باشه، نفرین زمین... جایی که همه چی باید در تعادل باشن. حتی شادی و غم...

«انسان‌ها تشنهٔ قدرت هستن و اهریمن منشأ قدرت... این دو خوب ترکیب می‌شن وقتی شرافتی این وسط نباشه.»

«درست فکرکردن و توانایی استفاده از مغز هم یه قدرت خارق‌العاده است که همهٔ انسان‌ها ندارن،

آدم‌ها متفاوت زندگی می‌کنن، برای همین مرور خاطرات کل زندگی برای هرکس یه حسی داره؛ وقتی خاطره‌ای مرور شه، اما قدرتی در وجودت برای تغییردادن نباشه... در هر صورت به‌نظر من دردناکه.

وقتی از اعتمادت سوءاستفاده بشه! وقتی تو رفاقت، خیانت ببینی! تو هرگز مثل قبل نمی‌شی!

ما حرفی می‌زنیم و خلاف اون رفتار می‌کنیم. فکری می‌کنیم و خلاف اون انتظار داریم. واقعاً ما آدم‌ها موجودات عجیبی هستیم؛ نه تنها با بقیه که با خودمون هم روراست نیستیم!

گاهی همهٔ ما نیاز به یه فرشته داریم؛ نه فرشته‌ای که نجاتمون بده، بلکه فرشته‌ای که جنگیدن رو یادمون بده.