احساس ما درباره چیزها کلید کنارآمدن با آنهاست و انجامدادن آن به شکلی مؤثر ممکن نیست، مگر اینکه به احساسهای عمیقمان اعتراف کنیم. اگر از اعترافکردن به آنها طفره برویم («من دیگر ازش دست کشیدهام.»، «حتی دیگر فکرش را هم نمیکنم که چقدر آزارم داد.»، «من او را از زندگیام کنار گذاشتهام.»)، به روشی مؤثر جلوی هیجان خود را سد میکنیم که این امر موجب بروز اضطراب میشود؛