کتاب ما گربه هستیم

«معلم‌ها زندگی راحتی دارند. اگر انسان به‌دنیا آمده باشید، بهترین کار این است که معلم شوید. چون اگر بشود این‌همه خوابید و باز معلم بود، خوب، حتی یک گربه هم می‌تواند درس بدهد.»

بی‌شک آدم‌هایی مثل صاحب دوروی‌مان لازم می‌بینند دفتریادداشت روزانه نگه دارند تا خصلت واقعی خود را که این‌چنین سرسختانه از عالم و آدم پنهان می‌کنند در اتاقی تاریک نشان دهند.

در وضع خطر استثنایی می‌شود از سطح عادی موفقیت بالاتر رفت.

اشتیاق بی‌زوال‌ انسان به رقابت و کشش پرتوان روح بی‌باک او و عزم جزم او برای پیشی گرفتن از همه‌ی دیگر اعضای گونه‌ی خودش راهنمای تولید سبک‌های پی‌درپی لباس بوده است.

درست همان‌طور که طبیعت از خلأ بیزار است، «نوع بشر هم از برابری بیزار است.»

وقتی هرکسی لخت مادرزاد باشد، شروع می‌کنند به تفاوت قائل شدن میان مراتب و درجات لخت مادرزاد بودن. تنها به همین دلیل است که گمان می‌کنیم بهترین کار این است که لباس‌ها دور انداخته نشود.

به‌قول معروف جهل نعمت است

واقعیت اساسی این است که همهٔ آدم‌ها به زورشان می‌نازند و بی‌اندازه ازخودراضی هستند. هیچ‌کس اصلاً نمی‌داند که گستاخی احمقانهٔ آدم‌ها عاقبت آن‌ها را به چه سرنوشت شومی می‌کشاند، مگر این‌که مخلوقاتی قدرتمندتر از آدم‌ها به زمین بیایند و برای‌شان گردن‌کلفتی کنند.

عادت آدم‌ها به اشاره به ما با لحنی تحقیرآمیز و یک «گربهٔ بی‌مقدار نامیدن ما عادتی بسیار بد است. آدم‌ها انگار خیال می‌کنند که گاو و اسب از مدفوع آدم‌ها ساخته شده و گربه هم از تاپالهٔ گاو و پهن اسب. چنین افکاری، اگر با بی‌طرفی در نظر گرفته شود، نشان بدسلیقگی است هرچند در میان معلمان که حتی از جهل خودشان هم بی‌خبرند و از تصورات عجیب نخوت‌آمیزشان دربارهٔ اهمیت موهوم‌شان از خود متشکرند این افکار بی‌شک کم نیست

بی‌ربط و با تندی گفت: «نظریهٔ تو جالب است اما آیا خبر داری که کارلایل دچار سوءهاضمه بود؟» انگار ادعا می‌کرد که چون کارلایل دچار سوءهاضمه بود پس سوءهاضمهٔ خودش امتیازی عقلانی است

بی‌ربط و با تندی گفت: «نظریهٔ تو جالب است اما آیا خبر داری که کارلایل دچار سوءهاضمه بود؟» انگار ادعا می‌کرد که چون کارلایل دچار سوءهاضمه بود پس سوءهاضمهٔ خودش امتیازی عقلانی است. دوستش در جواب گفت: «چنین نتیجه گرفته نمی‌شود که چون کارلایل دچار سوءهاضمه بود همهٔ مبتلایان به سوءهاضمه کارلایل هستند.»

میل به رقابت و اشتیاق‌شان به برنده شدن در گفت‌وگوی هرروزه‌شان سوسو می‌زند و میان آن‌ها و آدم‌های بی‌فرهنگی که آن‌ها در روزهای بطالت‌شان انکارشان می‌کنند سر مویی بیشتر فاصله نیست. همه حیوانات یک طویله‌اند

به‌نظر می‌رسد که برای صاحب‌‌مان کتاب چیزی نیست که خوانده شود بلکه وسیله‌ای است که خواب می‌آورد: یک قرص خواب چاپی، یک اسباب آرامش شماره‌گذاری‌شده.

ممکن است بپرسیم چرا اذیت کردن چنین لذت بی‌پایانی می‌دهد؟ چندین دلیل دارد. پیش از هرچیز، اذیت کردن شگفت‌انگیزترین راه برای وقت‌کشی است، و برای بی‌حوصله‌ها بهتر از شمردن سبیل‌هاشان است. از میان همه‌ی بلایا در این دنیا تحمل بی‌حوصلگی از همه سخت‌تر است

تاریخ معلوم می‌کند که مردمی که اذیت کردن را به خود روا می‌دارند به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: کسانی کاملاً بی‌حوصله یا نفهم و کسانی که باید برتری‌شان را بر دیگران به خودشان اثبات کنند

با این‌که معلم‌ها را عملاً به زنجیر نمی‌کشند حقوق‌شان قیدوبندی سخت به دست و پای‌شان می‌زند. اذیت کردن آن‌ها کاملاً بی‌خطر است. استعفا نمی‌دهند یا دندان‌شان را درمورد شاگردان‌شان به‌کار نمی‌اندازند. اگر دل و جرأت کافی برای استعفا کردن داشتند از اول نمی‌گذاشتند به بردگی تدریس تنزل کنند. صاحب‌‌مان معلم است. با این‌که در شبانه‌روزی درس نمی‌دهد باز معلم است و برای این کار ساخته شده: بی‌آزار، در بند حقوق، مردی که طبیعت او را برای بچه‌مدرسه‌ای‌ها ساخته تا در امنیت کامل آزارش دهند