بریده‌هایی از کتاب جایی پشت واژه ها

چیزی که ما را نابود کرده و دارد نابود می‌کند ریاکاری و دورویی ماست نه احساسات و عواطف‌مان.

سیاستمداران برای کسب منافع خاص خودشان است که به‌سمت سیاست می‌روند، درحالی‌که هنرمندان در همین فضای تاریک که اسمش سیاست است، در جست‌وجوی کورسوی امیدی هستند که آن را گسترش دهند. تصوّر می‌کنند که شاید به‌این‌وسیله بتوانند کمک کنند که وضعیّت جامعهٔ بشری بهتر شود.

ایرانی‌ها جزءِ ویژگی‌های‌شان است که هر شب شراب مفصّلی با شام‌شان می‌خورند و صحبت‌های‌شان حول این محور می‌گردد که ما دنیا را فتح می‌کنیم. اینجا را می‌گیریم، آنجا را می‌گیریم. و همین‌طور خیالبافی می‌کنند. امّا خوبی‌اش این است که فردا وقتی مستی از سرشان می‌پرد فراموش می‌کنند. یعنی این توهّم و خودبزرگ‌پنداری و خودبینی تقریباً در همهٔ اَدوارِ تاریخی با ما بوده. درواقع همیشه چندچیز با ما بوده: توهّم، دروغ‌گویی، ریاکاری.

نادری پیدا نخواهد شد امید کاشکی اسکندری پیدا شود