بریده‌هایی از کتاب عصر هوش مصنوعی و آینده ما انسان ها

هوش مصنوعی نه صنعت یا محصول خاصی است، نه به اصطلاحِ استراتژیک، حوزه یا حیطه خاصی را در بر می‌گیرد، بلکه ابزاری است که می‌توان از آن در بسیاری از صنایع و بسیاری از ابعاد زندگی انسان مثل تحقیقات علمی، آموزش، تولید، پشتیبانی، حمل‌ونقل، امور دفاعی، اجرای قوانین، سیاست، تبلیغات، هنر، فرهنگ و... استفاده کرد.

شاید روزی فرابرسد که هوش مصنوعی خودش کد بنویسد. در حال حاضر، تلاش برای ساختن چنین هوش مصنوعی‌ای نوظهور و با ریسک همراه است. اما حتی در آن زمان هم، احتمالاً هوش مصنوعی خودآزمایی و خودنگری نخواهد داشت و همچنان تابع هدف آن معرف آن خواهد بود. ممکن است هوش مصنوعی همان‌گونه کد بنویسند که Alphazero شطرنج بازی می‌کند، یعنی عالی عمل کند، اما بدون تفکر و اختیار و با پیروی دقیق از قواعد بازی.

همان طور که گفته شد بسیاری از ابعاد هوش مصنوعی و یادگیری ماشین همچنان باید توسعه پیدا کند و شناخته شود. هوش مصنوعی‌ای که به یادگیری ماشین مجهز باشد نیاز جدی به داده‌های نمونه دارد. داده‌های نمونه، به نوبهٔ خود، به زیرساختِ محاسباتیِ اساسی نیاز دارند، که باعث می‌شود بازآموزی هوش مصنوعی به‌شدت گران تمام شود. اگر نیاز به داده‌ها و محاسبات مانع توسعهٔ هوش مصنوعی پیشرفته‌تر شود، ابداع روش‌های آموزشی که به داده‌های کمتر و قدرت محاسباتی کمتر نیاز داشته باشد بسیار مهم است.

وقتی خود ما بررسی واقعیت‌ها و تأثیرگذاری بر آن‌ها را رها می‌کنیم و درواقع از هوش مصنوعی به‌عنوان عنصری کمکی بر استنباط‌ها و افکار خود استفاده می‌کنیم، چه برداشتی از خود داریم و در جهان چه نقشی برای خودمان قائل هستیم؟ هوش مصنوعی را با مفاهیمی چون اختیار و منزلت انسان چگونه هماهنگ می‌کنیم؟