بریده‌هایی از کتاب دن کامیلو و جوانان سرکش

حواست باشه بدون این که آدم‌های جدیدی رو پیداکنی که جانشین‌شون بشن قدیمی‌ها رو ازدست ندی. داستان دو راهب رو یادت باشه که هلوهای چروکیدهٔ ریزشون رو توی خاک‌وخل پرت کردن، با این فکر که هلوهای رسیده‌ای رو از درخت‌های اون‌طرف‌تر می‌کنن. اما اون درخت‌ها اصلاً هلو نداشتن و دو راهب مجبور شدن برگردن به سراغ همون هلوهای خودشون، اما دیدن که کرم‌ها اون‌ها رو خورده‌اند.»

جامعه پسش زده باید این‌جوری با کارگزار خداوند صحبت کنه؟ تواضعت کجاست!» زن از خودش به تندی دفاع کرد و گفت: «شاید خواهر شما زن گناهکاریه که جامعه پسش زده. من وقتی شونزده سالم بود یک بچه داشتم و با زحمت و کار شرافتمندانه بزرگش کردم؛ بعد، وقتی اون خودش خونواده تشکیل داد، توی بزرگ کردن بچه‌هاش بهش کمک کردم. حالا که بزرگ‌ترین بچه‌اش خودش یک نوزاد هشت ماهه داره، من دارم اون رو هم بزرگ می‌کنم و در ضمن سعی می‌کنم این‌جا توی کارهای کلیسا هم کمک کنم. تا اون‌جا که من می‌فهمم، توی این هفتاد و دوسالی که توی این دنیا بوده‌ام به اندازهٔ کافی متواضع بوده‌ام!»

«مسیح گرامی، اگه جوون‌ها جدی‌ترین چیزهای زندگی رو شوخی بگیرن، واقعاً چی به سر کلیسای شما می‌آد؟» مسیح با لحنی تسلی‌بخش گفت: «دن‌کامیلو، نذار چیزهایی که توی تلویزیون می‌بینی و توی روزنامه می‌خونی تو رو تحت تأثیر قرار بده. واقعیت اینه که خدا به مردم احتیاج نداره. این مردمن که به خدا احتیاج دارن. حتی توی عالم کورها هم نور وجود داره. همون‌طور که یکی گفت: "آن‌ها اگرچه چشم دارند، اما نمی‌بینند." این که هیچ‌کس نور رو نبینه باعث نمی‌شه که نور از بین بره.»

خطابهٔ دن‌کامیلو کوتاه و دلنشین بود: «برادران، دربارهٔ گفتگو میان مردمی که در دو ساحل مقابل هم ایستاده‌اند، زیاد شنیده‌ایم. جان‌هایی که امروز این‌جاییم تا از آنان یاد کنیم، بر ساحل مرگ ایستاده‌اند، و با جان‌های ما که بر ساحل زندگی سخن می‌گویند ایستاده‌ایم. بیایید به سخن‌شان گوش فرادهیم، دل‌هایمان پاسخ مناسب را خواهند یافت. آمین.»

«در شرایط خاص، خداوند رو با سوت‌زدن هم میشه ستایش کرد

«جوون، تو همهٔ زندگیت جلوی روته، در حالی که مال ما پشت سرمونه. یک زمونی ـ خودت هم خواهی دید ـ مسئله این نیست که آدم چطور خوب زندگی کنه، بلکه اینه که چطور خوب بمیره.»