کتاب دشمن عزیز من

گاهی وقت‌ها قانع بودن یعنی من لیاقتم همینه. پس هیچ‌وقت سعی نکن نشون بدی که لیاقت یه زندگی بهتر رو نداری. هیچ‌وقت.

همیشه به چشمات اعتماد نکن. گاهی چیزی که می‌بینی با چیزی که هست، یکی نیست.

ما حتی اگه بخوایمم نمی‌تونیم دل همه رو به دست بیاریم و از خودمون راضی نگه داریم

می‌دانی؟ گاهی باید خودت را به بی‌خبری بزنی و یادت نیاید که می‌فهمی. نشانه‌ها را دنبال نکنی و پی کشف تازه‌ها نباشی. بعضی چیزها، بعضی رازها هستند که باید همیشه سرپوشیده و پنهان باقی بمانند والا با ظهورشان کمر طاقتت را می‌شکنند و تو زیر بار تحمل‌شان خرد می‌شوی.

"گاهی وقتا قانع بودن یعنی که من لیاقتم همینه."

آدم‌های لعنتی همیشه این‌جوری‌اند. غیرقابل پیش‌بینی و ناگهانی. آن‌قدر که خوب و بدهای‌شان باهم قاتی می‌شود و تو در یک لحظه نمی‌فهمی که از او متنفری یا نه؟

وقتی دوباره دیدمت فهمیدم برای معجزه کردن حتما نباید پیامبر بود. همین که یک عاشق باشی کافی است

"رژ قرمز به لب‌هایی که عاشقانه نمی‌بوسن و جملهٔ دوستت دارم نمی‌گن، نمیاد. اصلا."

آدم وقتی می‌جنگه و شکست می‌خوره یه شکست خوردهٔ سربلنده که می‌دونه برای رسیدن به خواسته و هدفش جنگید اما پیروز نشد. اما تسلیم شدن از روی عجز و ترس، از آدم یه عقده‌ای می‌سازه که کوهی از اگرها و مگرها تا آخر عمر روی دوشش سنگینی می‌کنه. این آدم هرگز روی خوشبختی رو نمی‌بینه...

آدم‌های لعنتی همیشه این‌جوری‌اند. غیرقابل پیش‌بینی و ناگهانی. آن‌قدر که خوب و بدهای‌شان باهم قاتی می‌شود و تو در یک لحظه نمی‌فهمی که از او متنفری یا نه؟

خوبه زن آدم بساز باشه اما زیادی قانع بودن و سوختن و ساختنم واسه یه زن خوب نیست. ممکنه یه وقتایی مرد رو پررو و بی‌عار بار بیاره و بلندپروازی رو ازش بگیره.

گاهی زندگی شبیه یک شوخی است. فقط باید با صدای بلند به آن خندید.

راست است که آدم توی عزا بیشتر از هروقت دیگری دنبال بهانه برای خنده می‌گردد!

آخه خدا تنهاس و می‌دونه تنهایی چه درد بزرگیه.

ولی اگر راست باشد که زمین گرد است، یک روز، یک جا، روی یک نقطه، من و تو باید به هم برسیم.

می‌خوای بدونی داستان سقط بچه چیه؟ خلاصه شو بهت می‌گم... یکی خواست و یکی نخواست... همین.

عذرخواهی مگر همان نیست که مثلا وقتی کسی به کسی تنه می‌زند می‌کنند؟ برای شکستن قلب آدم‌ها هم به کار می‌آمد؟

فکر این‌که همین لحظه تو هم یک جایی از این دنیای پهناور غم من‌را داری و حسی که کهنه نمی‌شود و از چشم نمی‌افتد آرام می‌کند این قلب آشوبم را. دنیا جای بهتری می‌شد اگر من این‌جا صدایت می‌زدم و تو از همین نزدیکی‌ها به من می‌گفتی جانم. اما از تو فقط یک آغوش برای من مانده و یک دستمال گلدوزی شده و چند النگوی لاکی که من دل دیدن‌شان را ندارم. می‌دانی اشک‌ها همیشه در کمین نشسته‌اند تا به هربهانه‌ای ببارند. اما من خیلی وقت است که بهانه‌ای دست‌شان نمی‌دهم. جای خالی‌ات را بغل می‌زنم و بهشان دهان‌کجی می‌کنم. خوب است که اقلا جای خالی‌ات برایم باقی مانده. جای خالی‌ات هم برای من عزیز و دوست داشتنی است.

دنیا جای عجیبی بود. می‌چرخید و می‌چرخید و می‌چرخید بعد تو را مدیون همان آدمی می‌کرد که بیشتر از همه از او بدت می‌آمد.

زندگی‌ام را هی نخ به نخ بافته و آرزوهایم را رج به رج بر دارقالی کشیده بودم و ناگهان به خود آمدم دیدم طرح و نقشش را دوست ندارم و حالا گلیم بخت من روی دستم مانده بود و خودم روی دست این دنیا. دلم ابری بود و به اندازهٔ تمام بغض‌های کال چشمانم میل باریدن داشت.

خودم را بغل می‌زنم. چشمانم را می‌بندم و حس می‌کنم تو اینجایی. و گرم آغوش خیال تو می‌شوم. خوب شد که از همه دنیا یک آغوش از تو به من رسید والا حتما سوز این زندگی می‌پژمرد من‌را.

غمگین‌ترین منظره، تماشای آدم‌هایی است که تک و تنها می‌روند و می‌آیند و انگار کسی جز خودشان ندارند. فرقی نمی‌کند کجای دنیا باشی. تنهایی همه جا شبیه هم است. حتی در کوچک‌ترین جزییاتش.

نه؟ کاش فقط کمی از تو را داشتم. می‌پیچیدمت لای دستمال گلدوزی ننجون که تا همیشه با من باشی. کاش می‌شد دست دلتنگی‌ات را می‌گرفتم و با خود می‌بردم جاهای خالی‌ات را در زندگی‌ام نشانش می‌دادم و می‌گفتم ببین دلتنگی جان. او نیست، قرار هم نیست که باشد... پس این‌قدر بهانه‌اش را نگیر.

گاهی وقت‌ها قانع بودن یعنی من لیاقتم همینه. پس هیچ‌وقت سعی نکن نشون بدی که لیاقت یه زندگی بهتر رو نداری. هیچ‌وقت.