بریده‌هایی از کتاب بابا لنگ دراز

باباجون من رمز واقعی خوشبختی را کشف کرده‌ام و آن این است که باید برای حال زندگی کرد و اصلاً نباید افسوس گذشته را خورد یا چشم به آینده داشت بلکه باید از همین لحظه بهترین استفاده را برد

چرا که به قول نویسنده‌ای، زندگی همه‌اش واقعیت خشن نیست و گاه می‌توان رگه‌های رمانتیکی را لابه‌لای حوادث خشک آن احساس کرد و نفس راحتی کشید.

«در مورد دیگران همان قضاوتی را نکن که نمی‌خواهی دیگران درباره‌ات بکنند.»

دیشب با دلی شکسته به رختخواب رفتم. با خود فکر کردم که به هیچ جا نمی‌رسم و شما پول خودتان را به‌خاطر هیچ و پوچ دور ریخته‌اید. ولی فکر می‌کنید بعدش چه شد؟ صبح با طرح داستانی جالب و تازه‌ای که به ذهنم رسیده بود از خواب بلند شدم و امروز مثل همیشه سرحال بودم و تمام روز وقتی اینجا و آنجا می‌رفتم شخصیت‌های اثرم را در ذهنم می‌ساختم. کسی نمی‌تواند مرا متهم به بدبینی کند. اگر من شوهر داشتم و دوازده بچه‌ام در عرض یک روز در اثر زلزله زیر خاک می‌رفتند، صبح روز بعد باز لبخندزنان سروکله‌ام پیدا می‌شد و دوباره از اول دنبال راه انداختن یک جین بچهٔ تازه بودم. با یک دنیا محبت، جودی

خدای آن‌ها (که آن را آکبند از اجداد پیوریتن و دور خود به ارث برده‌اند) تنگ‌نظر، بی‌منطق، ظالم، پست، کینه‌توز و متحجر است. شکر خدا که من هیچ خدایی را از هیچ‌کس به ارث نبرده‌ام. من آزادم که خدای خودم را آن‌طور که آرزو دارم تصور کنم. خدای من مهربان، دلسوز، خلاق، بخشنده، فهمیده و شوخ‌طبع است.

«در مورد دیگران همان قضاوتی را نکن که نمی‌خواهی دیگران درباره‌ات بکنند.»

او از اول زندگی تا آخرش عقایدش همان بود.

آه من کم‌کم دارم شخصیت زیبا و قوی خودم را می‌سازم. همه همین کار را می‌توانند بکنند. من با این نظریه که بدبختی و غم و ناامیدی قوای اخلاقی آدم را می‌سازد مخالفم. آدم‌هایی خوشبخت هستند که وجودشان سرشار از مهر و محبت است. من اعتقادی به افراد بیزار از مردم و مردم‌گریز (کلمهٔ قشنگی است. تازه یادگرفته‌ام) ندارم. باباجون شما که مردم‌گریز نیستید نه؟

اگر به هرچه نصیب‌تان شود خوش باشید دنیا پر از شادی است و به همه هم می‌رسد. فقط سرِ قضیه در انعطاف‌پذیری ماست،

باباجون، اگر بالاخره من به جای یک نویسندهٔ بزرگ یک دختر عادی بشوم خیلی ناراحت می‌شوید؟

اعمال آن‌ها بهتر از عقایدشان است.

«طالب واقعی علم کسی است که عطش زیادی نسبت به‌جزئیات دارد.»

امروز آفتابی‌ترین و خیره‌کننده‌ترین بعدازظهر یک روز زمستانی است، قندیل‌های یخ آویزان از درخت‌های صنوبر چکه‌چکه آب می‌شوند. تمام دنیا زیر بار سنگین برف خم شده است ولی من دارم زیر بار غم خم می‌شوم.

چطور بعضی جاها با بعضی افراد پیوند می‌خورند و آدم وقتی به آنجاها برمی‌گردد، نمی‌تواند به آن افراد فکر نکند.

او از اول زندگی تا آخرش عقایدش همان بود. به‌نظر من اگر مردی چهل و هفت سال تمام توی یک خط فکری باشد و یک‌ذره هم تغییر عقیده ندهد، باید او را به‌عنوان عتیقه در قفسه‌ای نگه دارند.

می‌دانید بابا، به‌نظر من مهم‌ترین ویژگی آدم‌ها تخیل آن‌هاست. چون آدم می‌تواند با کمک تخیل، خودش را جای دیگران بگذارد. به علاوه تخیل، آدم را مهربان و دلسوز و با شعور می‌کند.

ولی خیلی کیف دارد که تمام روز منتظر شوم تا شب شود و بعد یک نوشتهٔ "مزاحم نشوید" پشت در بچسبانم و لباس خانهٔ قرمز و شیکم را با دمپایی‌های خزدارم بپوشم و تمام بالش‌ها را پشت‌سرم روی کاناپه بگذارم و چراغ برنجی دانشکده را دم دستم روشن کنم و بخوانم و بخوانم و بخوانم.

بابا، بدون شک خوشی‌ها را به‌طور مساوی تقسیم نکرده‌اند.

من فهمیده‌ام که بحث کردن دربارهٔ مذهب با خانوادهٔ سمپل بی‌خطر نیست. خدای آن‌ها (که آن را آکبند از اجداد پیوریتن و دور خود به ارث برده‌اند) تنگ‌نظر، بی‌منطق، ظالم، پست، کینه‌توز و متحجر است. شکر خدا که من هیچ خدایی را از هیچ‌کس به ارث نبرده‌ام. من آزادم که خدای خودم را آن‌طور که آرزو دارم تصور کنم. خدای من مهربان، دلسوز، خلاق، بخشنده، فهمیده و شوخ‌طبع است.

«آسمان بالای سرم به هر رنگی باشد، من شهامت روبه‌رو شدن با هر سرنوشتی را دارم.»

برای این‌ها که خوشگل‌اند اصلاً چه فرقی می‌کند که کودن باشند یا نباشند؟

وقتی از من دور هستی همه‌اش در فکر ماشین‌هایی هستم که ممکن است با تو تصادف کنند

شاید اگر دو نفر کاملاً با هم جور باشند و وقتی کنار هم‌اند همیشه خوش باشند و وقتی از هم دورند احساس تنهایی کنند، نباید بگذارند چیزی آن‌ها را از هم جدا کند.

بیشتر مردم زندگی نمی‌کنند، فقط با هم مسابقهٔ دو گذاشته‌اند.

اگر تمام عمر جوراب ابریشمی بپوشم فکر نکنم اثر جای زخمی که روی قلبم است، محو شود.

«در مورد دیگران همان قضاوتی را نکن که نمی‌خواهی دیگران درباره‌ات بکنند.»

من تصمیم گرفته‌ام هیچ‌وقت شوهر نکنم. ظاهراً شوهر کردن اخلاق آدم را رفته‌رفته خراب می‌کند.

«در مورد دیگران همان قضاوتی را نکن که نمی‌خواهی دیگران درباره‌ات بکنند.»

بابا لنگ‌دراز عزیز این یک نامهٔ اضافی در وسط ماه است که می‌نویسم، برای اینکه خیلی احساس تنهایی می‌کنم.

اگر تمام عمر جوراب ابریشمی بپوشم فکر نکنم اثر جای زخمی که روی قلبم است، محو شود.