بریده‌هایی از کتاب گرگ در لباس میش

این روزها مردم هرکاری می‌کنند. جوانها کار می‌کنند، چون برای برنامه‌های خودشان احتیاج به پول دارند، یا به هرحال دوست دارند کار کنند که از لحاظ روحی و بدنی سالم بمانند.

تمدن هم انواع مختلفی دارد ... تازه معتقدم مقداری توحش در همه ما وجود دارد. فقط کافی است بهانه‌ای پیدا کنیم که خودش را رو کند.

بی‌مقدمه از کارش استعفا داده بود. گفته بود به خاطر شرایط روحی است. خام بالسترود حدس می‌زد که آن شرایط روحی به مردی مربوط می‌شود. معمولا مردها بودند که برای خانمها شرایط روحی نامناسبی ایجاد می‌کردند.

به نظرم این بهترین کاری است که آدم می‌تواند برای عزیزانش انجام بدهد. مردم را از آنها دور کند. از فضولی آنها جلوگیری کند.

پس چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟ نتیجه می‌گیریم که نباید دنبال کسی بگردیم که ماسک زده و خودش را فرد دیگری وانمود کرده. بلکه باید دنبال کسی باشیم که هویت واقعی خودش را دارد،

آدمها را نمی‌شود شناخت. حتی اگر سالها از نزدیک با آنها رابطه داشته باشیم.

تنها چیزی که آدم تو این دنیا لازم دارد، پول است. آدم پول که داشته باشد، خیلی چیزها فرق می‌کند.

خوشبختانه مردم حافظه کوتاهی دارند.

در مورد غیرت حرف زد و گفت غیرت جوری است که در ذره ذره جان آدم نفوذ می‌کند، تا بالاخره آدم دیوانه می‌شود و دلش می‌خواهد به کسی که با تمام وجود دوستش داشته، آسیب بزند.

بالاخره هرکس فکری دارد. البته خیلی از این فکرها عجیب و غریب است و در عمل درست از آب درنمی‌آید. بنابراین خالی از ریسک نیست. ولی باید امتحان کرد. تجربه پیدا کرد. عیب کار اینجاست که نمی‌شود براساس تجربیات دیگران عمل کرد.

یکی از این شاعرها شعری دارد که می‌گوید بعضی‌ها فرار می‌کنند که زنده بمانند و دوباره بتوانند بجنگند.

گاهی به نظرم می‌آید تنها چیزی که الآن مردم دنیا لازم دارند، یک جو عقل است.

بعضی‌ها فرار می‌کنند که زنده بمانند و دوباره بتوانند بجنگند.

هیچ چیز به اندازه شاه مرده، تمام‌شده نیست. ما با چیزهایی سروکار داریم که از شاهان مرده باقیمانده.