کتاب پوست بر زنگار

عادت کرده بودند به سؤال‌نکردن. انگار هیچ‌چیز دنیا برایشان ارزش فهمیدن نداشت. نمی‌خواستند از هیچ واقعه‌ای سر دربیاورند؛ حتی اگر قتل بود. حتی اگر قتل همسایه‌شان بود. فقط درموردش حرف می‌زدند. آن‌قدر حرف می‌زدند که اول عادی می‌شد و بعد خسته‌کننده و بعد کنارش می‌گذاشتند. حرف‌زدن و داستان‌گفتنشان فقط برای شکستن سکوت آزاردهنده‌ای بود که بین آن‌ها و دنیا جریان داشت. هیچ‌چیز دیگری از این حرف‌ها نمی‌خواستند.

آدم‌هایی که همهٔ عمرشان دستورالعمل‌های حفاظت اطلاعات را به گوششان خوانده‌اند، حقیقت را برای خودشان هم آشکار نمی‌کنند؛ چه برسد به کس دیگری.

به‌هرحال همه نظامی بودند و عادت کرده بودند به سؤال‌نکردن. انگار هیچ‌چیز دنیا برایشان ارزش فهمیدن نداشت. نمی‌خواستند از هیچ واقعه‌ای سر دربیاورند؛ حتی اگر قتل بود. حتی اگر قتل همسایه‌شان بود. فقط درموردش حرف می‌زدند. آن‌قدر حرف می‌زدند که اول عادی می‌شد و بعد خسته‌کننده و بعد کنارش می‌گذاشتند. حرف‌زدن و داستان‌گفتنشان فقط برای شکستن سکوت آزاردهنده‌ای بود که بین آن‌ها و دنیا جریان داشت. هیچ‌چیز دیگری از این حرف‌ها نمی‌خواستند.

در فضای نگرانی هم همیشه شایعات راحت پخش می‌شوند و گاهی در این شایعات حرف‌هایی زده می‌شود که هیچ با عقل جور درنمی‌آید.

از این میانه‌ها متنفر بود، از این وضعیتی که نمی‌توان رویش اسمی گذاشت.

زن‌ها بالای کشتن مردها دلیل کم ندارند.

او می‌دانست حقیقت برای آدم‌های تحقیرشده شبیه یک الههٔ احمق دست‌وپاچلفتی است که زمانی پرستشش می‌کرده‌اند و الهه در خطرناک‌ترین لحظهٔ ممکن، دعاهایشان را بی‌جواب گذاشته.

نظامی‌ها آدم‌های ترسویی‌اند. از هرچیزی غیر از خودشان می‌ترسند. می‌روند توی پادگان‌ها مخفی می‌شوند. تفنگ‌هایشان را برق می‌اندازند و تانک‌هایشان را دستمال می‌کشند. گلوله‌های توپ انبار می‌کنند. دیده‌بان می‌گذارند و بیخودی منتظر می‌مانند. می‌گویند برای جنگ آماده می‌شوند. ولی در اصل فقط می‌چسبند به هم، جایی که هیچ‌کسی غیر از خودشان نباشد، و هر کاری می‌کنند که مبادا کسی داخل شود...

باور کن اینکه فکر کنند زنت را که خیانت می‌کرده، نکشته‌ای، بیشتر برایت بد می‌شود.»