بریده‌هایی از کتاب تحلیل رویا

اغلب بزرگ‌ترین ضعف ما آخرین شانسمان برای رهایی و رستگاری است.

رویا تلاشی است برای واداشتنمان به جذب چیزهایی که هنوز هضم نشده‌اند. تلاشی است برای التیام یافتن.

یونگ شخصیت را متشکل از چند سیستم روانی می‌داند که جدا از یکدیگرند ولی بر یکدیگر تأثیر متقابل می‌گذارند. این سیستم‌ها عبارتند از من یا خودآگاه، ناخودآگاه فردی، ناخودآگاه جمعی با مفاهیم و تصورات و الگوهای کهن، پرسونا، آنیما، آنیموس، و سایه.

رویا تلاشی است برای واداشتنمان به جذب چیزهایی که هنوز هضم نشده‌اند. تلاشی است برای التیام یافتن.

رویا تلاشی است برای واداشتنمان به جذب چیزهایی که هنوز هضم نشده‌اند. تلاشی است برای التیام یافتن.

در مواردی که خواب یکی از بستگان دور را می‌بینید، یا کسی که سال‌هاست او را ندیده‌اید، یا کسی که شاید آشنای خانوادگی باشد اما نقش بالقوه‌ای در زندگی‌تان ندارد و از اهمیتی برخوردار نیست، در چنین مواردی، دلیلی ندارد که فرض کنیم که شخص به‌اصطلاح عامل مستقلی در روان‌شناسی شما باشد. چون او به مانند یک شخص واقعی به قلمروتان یورش نمی‌آورد، چون گردباد روانی در جو ذهنی‌تان پدید نمی‌آورد، پس به احتمال قوی‌تر صرفاً تصویری است که فقط به خود شما مربوط می‌شود. کسی که با او رابطهٔ نزدیک دارید ممکن است موجب آشفتگی یا تلاطم در جو ذهنی‌تان بشود، و از این‌رو، می‌توانید با اطمینان فرض کنید که آن شخص دوردست صرفاً تصویری است در رویا که تماماً اشاره به خود شما دارد.

ازدواج نهادی است جمعی و رابطه در ازدواج هم رابطه‌ای است جمعی. وقتی زمان گذشت و نوعی فرهنگ پدید آمد، افراد توقعاتی پیدا کردند. آرزوها و انتظارهایی ایجاد شد، جنبه‌های روانی اهمیت یافت، افراد خواستند تفاهم داشته باشند، بعد دیدند که این‌طور نیست و واقعاً رابطه‌ای در کار نیست. آدم بعد از یک مصیبت بزرگ به سراغ اتاق بی‌درز و منفذی می‌رود که احساس امنیت کند، اتاقی که سقفش چکه نکند. ولی او با این اتاق رابطه ندارد، صرفا حفره‌ای است سرپوشیده و نسبتاً امن.

امروزه مسائل مهمی هست، زیرا آن رابطهٔ زناشویی جمعی دیگر چیزی نیست که مردم بخواهند ــ رابطهٔ شخصی می‌خواهند و ایجاد چنین رابطه‌ای در ازدواج بسیار دشوار است. ازدواج فی نفسه یک مقاومت به‌شمار می‌آید. این حقیقتی است، زیرا قوی‌ترین چیز در انسان مشارکت باطنی است، همان «تو و سگت در تاریکی»؛ و این قوی‌تر از نیاز به فردیت است. با هدفی زندگی می‌کنید و پس از مدتی یکدیگر را جذب و هضم می‌کنید و همسان می‌شوید. همه چیزهایی که با هم می‌زیند تحت تأثیر یکدیگر قرار می‌گیرند، نوعی مشارکت باطنی وجود دارد. مانای این یکی مانای دیگری را جذب می‌کند. این همسانی، این به هم چسبیدن، مانع بزرگی برای رابطهٔ فردی است. اگر همسان باشند، هیچ رابطه‌ای امکان ندارد. رابطه فقط موقعی ممکن است که جدایی باشد. چون مشارکت باطنی شرط معمول ازدواج است،