بریده‌هایی از کتاب داستان های زیبا از مثنوی معنوی (مولانا)

بزرگان گفته‌اند: سه چیز را با دیگران در میان مگذارید: اول رفت و آمد خود را به جایی. دوم از نقدینه‌ات. سوم از ایمان درونت.

انسان نیز حکم آن جوجه مرغابی را دارد. ظاهراً او از جنس حیوان است. اما می‌تواند به افلاک پرواز کند. انسان‌ها قدرت پرواز دارند. اما جرأت و جسارت آن را ندارند و خاک را رها نمی‌سازند.

بوی خوش بسیاری از دعاها در اثر کارهای زشت ما ناخوش می‌شود و چون به مشام پروردگار می‌رسد، خداوند آن‌ها را رد می‌کند.

دنیا هم چون درختی است و ما همانند میوه‌های خام آن درختیم. میوهٔ خام و کال، شاخه را محکم گرفته و رها نمی‌کند. این میوهٔ خام هرگز لایق مجلس و میهمانی نیست. وقتی میوه‌ها رسید و شیرین شد، خود به خود شاخه را رها می‌کند.