بریده‌هایی از کتاب گلوله فیروزه ای

نسیم از پنجره وزید و لرز خفیفی به تنم افتاد. هروقت این‌طور می‌شود، عشرت می‌گوید نظر حضرت عزراییل به آدم افتاده.

‌همیشه یه مقصد وجود نداره فیروزه. توی یه مسیر نباید از رفتن خسته شد، باید هر بار مقصد ارزشمندتری رو انتخاب کرد. مسافر واقعی هیچ‌وقت ادعای رسیدن به مقصد رو نداره.

همیشه یکی دو ماشین مسافرکش مقابل بیمارستان بود، اما آقابزرگ بد می‌دانست نوه‌اش با این ابوقراضه‌ها به خانه برود.

چقدر فرهاد قشنگ گفته بود که تاریکی همیشه بد نیست و برای ظاهرشدن حقیقتِ عکس‌ها، تاریک‌خانه لازم است.

به اسداللّه خان فکر می‌کردم که با همهٔ قدرت و اعتبارش، حالا زیر خاک بود. شاهنشاه حتماً می‌توانست کس دیگری را مثل او، وفادار به خودش، پیدا کند.

«والّا عشق و عاشقی برای ما که سر تا پای زندگی‌مون پر از درد و بدبختیه که نیست. اگه برای شما خان‌زاده‌ها هم نباشه، پس فقط توی داستانا و افسانه‌هاس.»

‌همیشه یه مقصد وجود نداره فیروزه. توی یه مسیر نباید از رفتن خسته شد، باید هر بار مقصد ارزشمندتری رو انتخاب کرد. مسافر واقعی هیچ‌وقت ادعای رسیدن به مقصد رو ندار

برای ظاهرشدن حقیقتِ عکس‌ها، تاریک‌خانه لازم است.

‌همیشه یه مقصد وجود نداره فیروزه. توی یه مسیر نباید از رفتن خسته شد، باید هر بار مقصد ارزشمندتری رو انتخاب کرد. مسافر واقعی هیچ‌وقت ادعای رسیدن به مقصد رو نداره.

چنین قفس نه سرای چو منْ خوش‌الحانی‌ست روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

چقدر فرهاد قشنگ گفته بود که تاریکی همیشه بد نیست و برای ظاهرشدن حقیقتِ عکس‌ها، تاریک‌خانه لازم است

‌درخت نخلم مثل آدم، اگه سرش‌و بزنن، می‌میره. حتی اگه آب از سرش بگذره، خفه می‌شه. اگه بسوزه هم، مثل آدما چیزی ازش نمی‌مونه، زغال نداره!