کتاب پرواز اسب سفید

کسی که پشت به خورشید می‌کنه، فقط سایهٔ خودشو می‌بینه

مهم‌تر از اول‌شدن و برنده‌شدن، تلاش برای به سرانجام رسوندن کاره. شاید تو به نتیجهٔ دل‌خواهت نرسی؛ چون همه‌چیز دست تو نیست؛ ولی می‌تونی مطمئن باشی که تو تلاش خودتو کردی و هیچ‌وقت حسرت اینو نمی‌خوری که شاید من کوتاهی کردم، شاید من کم‌کاری کردم

خدا همهٔ دعاها رو می‌شنوه و اون‌ها رو وقتی از ته دل باشن، مستجاب می‌کنه گلبرگ جان! مخصوصاً دعای کسی رو که از همه‌کس ناامید شده و جز خدا کسی رو نداره؛ ولی ماجرا اینه که گاهی دعاها تغییر شکل می‌دن. گاهی به خواب می‌رن و در وقت مناسبشون مستجاب می‌شن؛ مثل شب‌بو که سال اول گل نمی‌ده، ولی سال بعد حتماً گل می‌کنه. تو می‌تونی بعد از سال اول، ساقه رو از خاک دربیاری و پرتش کنی دور، ولی دیگه گلی هم نمی‌بینی

اندازهٔ مصیبت‌هایی که به آدم می‌رسه، به‌اندازهٔ صبرشونه. اون کسی که به آدم مصیبت رو داده، پیمونه‌ش رو می‌شناخته، دایرهٔ صبر و انتظارش رو می‌شناخته

اندازهٔ مصیبت‌هایی که به آدم می‌رسه، به‌اندازهٔ صبرشونه. اون کسی که به آدم مصیبت رو داده، پیمونه‌ش رو می‌شناخته، دایرهٔ صبر و انتظارش رو می‌شناخته. تو نمی‌تونی از زیر چتر رحمت خدا بیرون بری

حالتو درک می‌کنم گلبرگ! همهٔ ما توی زندگی‌مون لحظه‌های سختی داریم که باید با قوّت از کنارشون عبور کنیم. باید صبر کنیم و منتظر لحظه‌ای باشیم که اون مشکل مثل برف زیر نور خورشید، آب بشه و بعد یه جوونهٔ سبز و کوچیک از دل خاک بیرون بیاد و کم‌کم تبدیل به یه درخت بزرگ بشه

گفتم: «من فقط اومدم بگم که من هنوز از رحمت خدا ناامید نشدم. یه نفر بهم گفت تو نمی‌تونی از زیر چتر رحمت خدا بیرون بری گلبرگ! هرجا که بری، این چتر بالای سرته. اگر تونستی از رحمت خدا فرار کنی، این کارو بکن.»

آدم می‌تونه توی سختی‌ها و مشکلات، یا همه‌چیزو واگذار کنه، دست روی دست بذاره و منتظر باشه تا ببازه و همه‌چی اون‌طور که او دوست نداره، تموم بشه، یا با تلاش و پشتکار ظرفش رو بزرگ و بزرگ‌تر کنه و منتظر یه پایان خوش باشه

باید بپذیری که دنیا همیشه اون‌طور که تو دوست داری، پیش نمی‌ره. تو نمی‌تونی همه‌چیز رو اون‌طور که مایلی و دلت می‌خواد، تغییر بدی؛ چون تنها تو نیستی که بر اتفاقات دنیا مؤثری

استاد لبخندی زد و گفت که نمک همون نمک بود، ولی ظرف‌ها فرق می‌کرد. رنج‌ها و سختی‌هایی که انسان در طول زندگی‌ش با اون‌ها روبه‌رو می‌شه، مثل یه‌مشت نمکه و این روح و قدرت پذیرش انسان‌هاست که هرچی بزرگ‌تر و وسیع‌تر می‌شه، می‌تونه بار رنج و اندوه آدم رو به‌راحتی تحمل کنه.

مهم‌تر از اول‌شدن و برنده‌شدن، تلاش برای به سرانجام رسوندن کاره. شاید تو به نتیجهٔ دل‌خواهت نرسی؛ چون همه‌چیز دست تو نیست؛ ولی می‌تونی مطمئن باشی که تو تلاش خودتو کردی و هیچ‌وقت حسرت اینو نمی‌خوری که شاید من کوتاهی کردم، شاید من کم‌کاری کردم.