بسیاری از امریکائیها هرگز چنین احساسی نداشتهاند که سقوط شاه رویداد اسفباری برای کشورشان خواهد بود و هنگامی که وخامت بحران تأیید شد از آن دچار هول و هراس نشدند. به علاوه، ما خطرات نهضت آیتاللّه خمینی را چنانکه باید و شاید درنیافته و فورّیت اختیار سیاستی برای جلوگیری کامل از پیشرفتهای آن را احساس نکرده بودیم. سرانجام، تصوّر خطائی که از شاه وجود داشت و پنداشته میشد جبّاری است پست و فرومایه، همراه با بیخبری تمام از وضع سلامت جسمانی و روانی او، رئیسجمهور و مشاورانش را بر آن داشت که چشم به راه مشت پولادینی بنشینند که شاه، هرچه هم پیش میآمد، بر سر دشمنان فرود نمیآورد.