بریده‌هایی از کتاب دست نوشته تقدیر

«نه تو می‌مانی و نه اندوه و نه هیچ‌یک از مردم این آبادی به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه که شادی گذشت غصه هم می‌گذرد آن چنان که فقط خاطره‌ای خواهد ماند غصه هم می‌گذرد به تن لحظهٔ خود جامهٔ اندوه مپوشان هرگز»

«نه تو می‌مانی و نه اندوه و نه هیچ‌یک از مردم این آبادی به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه که شادی گذشت غصه هم می‌گذرد آن چنان که فقط خاطره‌ای خواهد ماند غصه هم می‌گذرد به تن لحظهٔ خود جامهٔ اندوه مپوشان هرگز»

گفت؛ «بخشش گاهی وقتا تو رو سبک می‌کنه، گاهی وقتا اطرافیات رو اگه اونا هم طلب بخشش نکردن تو ببخش تا سبک بشی. همه رو ببخش تا دل سیاهت پاک بشه. بهش گفتم همه رو ببخشم اما خودم مقصر باشم؟ اینه عدالت؟» گفت؛ «تو به حکم بی‌گناهی ببخش.»