شایان توجه است که سپاسگزاری، پیش از آن که امری زبانی و لفظی باشد، امری قلبی است. سپاسگزاری حقیقی، همواره با شادی قلبی همراه است و حتی اگر انسان به زبان سپاس گوید اما قلباً اندوه ناک و خشمگین باشد، این سپاس، دروغین است و مقبول نمیافتد.
زیرا اولین شرط سپاس، رضایت به نعمتها و شاد بودن به واسطهٔ بهرهمندی از نعمتهای بیشمار خداوند است. از این رو اکثر مردم حتی آنان که به زبان سپاس میگویند، سپاسگزار واقعی نیستند و وضعیت دردناک زندگی ایشان در ابعاد مختلف، فقط و فقط تاوان ناسپاسی آنان است.