کتاب اورستس

تخت بهترین یار مرد بیمار است.

گفتار شیرین، گفتار تهی از خرد شاید مایهٔ خشنودی مردم گردد اما مایهٔ آزار تمامی شهر است، درحالی‌که گفتار نیک و پند خردمندانه همواره به حال شهر سودمند است؛ سودمندی‌ای که همان‌گاه به چشم نمی‌آید اما دیرزمانی پس از آن می‌توان آن را دید.

الاههٔ فراموشی! الاهه‌ای که درد را می‌کُشد. خواب نازنین، تو چه الاههٔ خردمندی هستی! تو نخستین الاهه‌ای هستی که جان‌های دردمند از او یاری می‌خواهند!

منلائوس: اورستس، اکنون از چه رنج می‌کشی؟ این بیماری تو چیست؟ اورستس: آگاهی، عموی من. آگاهی از آن تبهکاری که بدان دست زده‌ام.

اورستس: من هیچ‌گاه از کشتن زنان بدکار سیر نمی‌شوم!

هر آن کس بدی کرده باید که درد کشد.