بریده‌هایی از کتاب رابطه ات را به فنا نده

دیگر رابطه‌تان را این‌طور نگاه نکنید که انگار بر کارها یا حرف‌های طرف مقابل کنترل دارید. شما با خودتان در رقابت هستید و تنها چیزی که می‌توانید بر آن تمرکز کنید حرکت‌های خودتان است.

وقتی چشمتان در پی کیفیت رابطه باشد، رابطه پیشرفت می‌کند.

به خودمان دروغ می‌گوییم، بعد تظاهر می‌کنیم که دروغ نمی‌گوییم، بعد تظاهر طوری در وجودمان نهادینه می‌شود که اسمش را واقعیت می‌گذاریم. به خودمان می‌گوییم اوضاع خوب است، درحالی‌که نیست. می‌گوییم مشکلی نیست، درحالی‌که هست.

در مواجهه با کسی که ظاهراً خیلی رومخ است، باز خودتان تصمیم می‌گیرید عصبی شوید یا نه. اگر مادرشوهرتان با شما بدی کرد، شما هم می‌توانید بدی کنید، می‌توانید به دل بگیرید، یا می‌توانید هیچ کاری نکنید. حتی می‌توانید جواب بدی‌اش را با خوبی یا درک بدهید. فقط یادتان باشد، شما هرگز در شرایط او نبوده‌اید، کودکی‌اش را تجربه نکرده‌اید، چیزهایی را که دیده ندیده‌اید و چیزهایی را که حس کرده حس نکرده‌اید.

اگر واقعاً می‌خواهید در رابطه عملکردی قوی داشته باشید، باید خودتان را قدرتمندانه مدیریت کنید.

اگر با کسی در رابطه هستید که دیگر با جان‌ودل مشارکت نمی‌کند، باید تا آخر عمر پایبند بمانید و تظاهر کنید هیچ مشکلی نیست؟ نه! اتفاقاً این یعنی زندگی با تظاهر. این نوع زندگی هیچ شرافتی ندارد! تظاهر یعنی عدم صداقت. کاری که به آن تظاهر می‌کنید صادقانه نیست؛ حتی اگر تظاهر به شادی و خوشبختی باشد.

خیلی‌ها می‌توانند از یک‌سری ارزش‌ها در رابطه اسم ببرند، ولی معمولاً چیزهایی که می‌گویند انتظاراتی است که از همسرشان دارند، چیزهایی مثل وفاداری و صداقت و ارتباط، ولی حرف واقعی‌شان این است که «به من خیانت نکن، به من دروغ نگو، وقتی مشکلی داریم با من حرف بزن»

تک‌تک عناصر زندگی‌تان چنان سرشار از روابط است که کیفیت این روابط تعیین‌کنندهٔ کیفیت زندگی است. خوب بودن این روابط، خوب بودن خودتان است و کلید موفقیتتان این است که بتوانید خودتان را تقویت کنید تا آزاد باشید یا بر تعاملات تمام این موقعیت‌ها تسلط یابید.

داستایفسکی، «دروغ گفتن به خودمان عمیق‌تر از دروغ گفتن به دیگران است.»

نه من و نه شما نمی‌توانیم کسی را وادار به کاری کنیم. یا همان‌طور که هست می‌پذیریمش یا نمی‌پذیریم.

فقط کسانی را می‌توان نجات داد که پذیرای نجات باشند

قانون ۵۶۷ رابطه: کاری را به این دلیل انجام ندهید که عوضش چیزی گیرتان بیاید؛ تغییر نکنید تا طرف مقابل را به تغییر وادارید.

جروبحث هم نوعی گفت‌وگوست که اگر بگذاریم ادامه پیدا کند، به شیوهٔ زندگی تبدیل می‌شود. برای همین است که از فرمول ۱۰-۹۰ استفاده می‌کنم. کمی زیرکی به خرج دهید و نگذارید جروبحث بیش از ۱۰ درصد از کل گفت‌وگوهای شما و همسرتان را تشکیل دهد.

اگر به چیزهای کهنه دل‌بسته باشید، نمی‌توانید چیزی نو به دست بیاورید.

آدم خودش نحوهٔ واکنشش را انتخاب می‌کند.

اگر شیوهٔ جدایی را یاد می‌گیرید به این دلیل نیست که امید به جدایی دارید. اتفاقاً دلیلش این است که اگر جدایی پیش آمد، بهتر بتوانید اوضاع را مدیریت کنید، بدانید خروجی‌های اضطراری کجا هستند و چطور باید در آن وضعیت خودتان را جمع‌وجور کنید.

خودتان امتحان کنید. هدفی بزرگ معین کنید، چیزی که زندگی‌تان را تغییر دهد؛ بعد ببینید که چطور سازوکار داخلی‌تان همه‌جوره تلاش می‌کند شما را در وضعیت فعلی نگه دارد.

قانون ۵۶۷ رابطه: کاری را به این دلیل انجام ندهید که عوضش چیزی گیرتان بیاید؛ تغییر نکنید تا طرف مقابل را به تغییر وادارید. فقط به این دلیل کاری را انجام دهید که آدم بهتری باشید. این هم درنهایت نوعی ابراز وجود است.

اگر می‌خواهید رابطه‌ای فوق‌العاده داشته باشید، باید تمام تلاش و توجهتان را در راستای این مورد به کار بگیرید. اینجاست که باید ارزش‌هایتان را به اجرا بگذارید. اگر ارزشتان عشق است، عشق بورزید. اگر شور است، شور داشته باشید. اگر درک است، وقت بگذارید تا همسرتان را درک کنید. هر کاری را در خدمت «رابطه» انجام دهید. قرارها، کارهایی که روزبه‌روز انجام می‌دهید، سفرها، هدایا، کارهای خانه، کمک‌ها، همه و همه در خدمت این هستند که رابطه‌تان عمیق‌تر و معنادارتر شود. هریک از این‌ها بازتابی آگاهانه از ارزش‌هایتان در رابطه است. وقتی چشمتان در پی کیفیت رابطه باشد، رابطه پیشرفت می‌کند. والسلام.

نه من و نه شما نمی‌توانیم کسی را وادار به کاری کنیم

می‌توان گفت روابط هم مثل باغچه و گل‌وگیاه نیازمند مراقبت و نگهداری‌اند.

اگر می‌خواهیم پیوندی واقعاً موفق و ارزشمند داشته باشیم (نه صرفاً ذوق کردن با چیزی که کم‌وبیش مثل مدال خدمت طولانی‌مدت است)، شاید لازم باشد استانداردها را بالاتر ببریم.

خود من وقتی حقیقت را به خودم گفتم (که نقطهٔ شروع هر تحولی است)، ابتدا فقط خواهان رابطه‌ای بودم که با رابطهٔ والدینم فرق داشته باشد.

بقیه را نمی‌توان اصلاح کرد، حتی نمی‌توان «وادار» شان کرد خودشان را اصلاح کنند. تمام شد و رفت.

کسانی که مدام به خود دروغ می‌گویند همان‌هایی هستند که سعی می‌کنند به دیگران دروغ نگویند

باورتان برای شما عین حقیقت است و زیربنای کردارتان در زندگی و دیدگاه کلی‌تان را تشکیل می‌دهد. برخلاف باور رایج ولی غلط، دیدگاهتان شما را هدایت نمی‌کند؛ اسیرتان می‌کند. همین دیدگاه است که با چنگ‌ودندان برای دفاع از آن می‌جنگید؛ حتی وقتی مزخرف است و دارد اوضاع مالی، سلامت، خانواده، شغل یا رابطه‌تان را نابود می‌کند.

قانون ۵۶۷ رابطه: کاری را به این دلیل انجام ندهید که عوضش چیزی گیرتان بیاید؛ تغییر نکنید تا طرف مقابل را به تغییر وادارید. فقط به این دلیل کاری را انجام دهید که آدم بهتری باشید. این هم درنهایت نوعی ابراز وجود است.

این عهد حکم چسب را داشت و وقتی آن را به زبان می‌آوردید، مردم آن را جدی می‌گرفتند؛ چون آدم بود و قولش. در زمانی که خیلی‌ها خواندن و نوشتن بلد نبودند، «حرف» آدم سند بود. شهرت و آوازهٔ هرکس و رفتار مردم با او بر اساس حرفش تنظیم می‌شد. برای همین است که شایعه‌پردازی در آن زمان خیلی مخرب‌تر از الان بود. ممکن بود به حیثیت کسی ضربه بخورد و آبرویش، شغلش و رابطه‌اش با دیگران نابود شود، ولی مهم‌تر از همه شرافتش بود که خدشه‌دار می‌شد.

سلسله‌اندیشه‌ای قدیمی در فلسفه وجود دارد که می‌گوید ارزش‌های ما موروثی‌اند، هیچ حق انتخاب و تصرفی در آن‌ها نداریم، همه‌چیز همان است که هست و لاغیر. می‌گویند ارزش‌ها را والدینمان، معلم‌هایمان، محیطمان، فرهنگمان و ژن‌هایمان در ما القا می‌کنند؛ چه به‌صورت تکی و چه با هم. ارزش‌هایمان صرفاً همان‌هایی هستند که نسبت به آن‌ها شرطی شده‌ایم و اغلب، خودمان هم به این مسئله واقف نیستیم.

ارزش‌هایتان تأثیری بر زندگی‌تان ندارند، مگر اینکه به تعهد همه‌جانبه تبدیل شوند. به همین دلیل است که باید برایتان زنده بمانند؛ یعنی نماد زنده نگه داشتن و تغییردهندهٔ شخصیتتان و چیزی که دیگران می‌توانند بابتش به شما اتکا کنند.