کتاب موصل، بدون پریچهر

باد گردوخاک را از پنجره‌ی بازِ ماشین می‌آورد تو. خاک می‌دانی چیست، پریچهر؟ خیلی چیزها، ولی من رأی خیام را می‌پسندم که می‌گوید: این اهل قبور خاک گشتند و غبار / هر ذره ز هر ذره گرفتند کنار. یعنی همین غباری که حالا در اتاقک ماشین پیچیده و به همراه دم و بازدم به ریه‌های‌مان می‌رود، شاید صورت و دست و سر و چشم و گوش صدها آدمِ درگذشته باشد.

فکر می‌کند بازی‌های کودکی نوعی تمرین است تا به‌وقتش مهیای جهاد باشند. شاید حق با اوست. شاید ما به دنیا آمده‌ایم که بجنگیم. جهاد کنیم، خون بریزیم، خون‌مان ریخته شود اما باز از پا ننشینیم، باز بجنگیم. تا جایی که دیگر هیچ جنگی نباشد، که دیگر هیچ‌کس نخواهد بجنگد، که دیگر هیچ‌کس نباشد که بخواهد بجنگد.