کتاب خموشان

کاری می‌کرد که احساس کند واقعاً وجود دارد. نه، تنها نبود…

اگر برای من اتفاقی بیفتد، تو در امان خواهی بود.» و البته باید در امان بود از نیازها. اما در مقابل باقی چیزها، چیزهایی که به ساده‌ترین نیازها مربوط نمی‌شود، کجا باید پناه گرفت و در امان بود؟ و این موضوعی بود که از مدت‌ها پیش به آن حسی گنگ داشت.

خشم و عجز گاهی چنان آزاردهنده است که حتی مجال فریاد نمی‌دهد.

اما امیدش به زندگی را دوست داشت

نه، هیچ‌چیز آن‌طور پیش نمی‌رفت که او پیش‌بینی کرده بود.

خشم و عجز گاهی چنان آزاردهنده است که حتی مجال فریاد نمی‌دهد

ناگهان به نظرش رسید چیزی منتظر اوست، چیزی که تا آن روز نادیده گرفته بودش، اما همیشه محتاجش بود. در عصری که رو به غروب می‌رفت، آرام‌آرام نور خورشید بی‌رمق می‌شد؛ از بلور بدل به مایعی می‌شد. و هم‌زمان در دلِ زنی که فقط‌وفقط اتفاق او را به این‌جا آورده بود، گرهی که گذر سال‌ها، عادت و ملال آن را محکم کرده بود، آرام باز می‌شد.

آن‌جا که اولین رودْ جنگلی را بارور می‌کرد. از ازل بر این زمین خشک، که تا مغز استخوان شیره‌اش را کشیده بودند، در این سرزمین پهناور، انسان‌هایی بی‌وقفه در حرکت بودند، هیچ نداشتند اما خدمت کسی را نمی‌کردند،

را دوست می‌داشتند، بدون این‌که یکدیگر را ببینند، کورمال‌کورمال. عشقی جز عشق سایه‌ها و ظلمت‌ها وجود داشت، عشقی که در روز روشن فریاد بکشد؟