کتاب همین حوالی دوردست

حتی نیستی و نابود شدن نیز نوعی از تبدیل شدن به سایر چیزهای زنده است

آنا ترزا فرناندز (هنرمند) اخیراً کفش‌های پاشنه‌بلندی از جنس یخ پوشید؛ او شب‌هنگام با همین کفش‌ها آن‌قدر در یک آب‌رو در یکی از خیابان‌های مرکزی شهر ایستاد تا کفش‌هایش ذوب شدند و نهایتاً پابرهنه و آزاد شد. در واقع این مبارزه‌ای بین گرمای بدنش و سرمای کفش‌ها و البته مبارزه‌ای بین ارادهٔ پولادینش و زندان داستان سیندرلا بود. آن کفش‌ها واقعاً زیبا، عجیب و دلهره‌آوراند. به پاها آسیب می‌زنند و راه رفتن با آن‌ها شکلی شکننده به خودش می‌گیرد؛ کفش‌هایی با نام پاشنه‌سوزنی. همان کفش‌هایی که می‌توان با آن‌ها به کسی (به خود) صدمه زد. در ویدئوی از دو ساعتی که او در چهل دقیقه خلاصه کرده بود که واقعاً کار شاقی هم بود، کفش‌های یخی به آهستگی و درست مثل فروپاشی یک داستان، فرسایش یک باور و محو شدن یک ترس، از هم پاشیدند.

دشواری‌ها همیشه آموزنده‌اند، اما این‌که چیزی از آن‌ها بیاموزیم یا نه دست خودمان است.

هر یک از ما جزیره‌ای از احساسات هستیم که تنها به قلمرو درونی‌مان محدود می‌شویم، اما حجم زیادی از جابه‌جایی‌ها، واردات و صادرات می‌تواند اغلب این جزایر را به هم متصل کند؛ و این‌طور شما می‌توانید جزئی از یک مجمع‌الجزایر باشید یا خطوطی را که به دیگران می‌رسند و خطوطی که دیگران از طریقشان شما را لمس می‌کنند را ردیابی کنید.

مراقبت از سالمندان نیازی به طول و تفسیرهای مبتنی بر نصیحت و ترغیب در راستای تعهداتی مثل عشق‌های احساسی و فرزندآوری ندارد. به‌عنوان چیزی که انگار قرار نبوده اتفاق بیفتد به شما حمله‌ور می‌شود و یا بدون هیچ هشدار قبلی‌ای به دامن این ماجرا غلتیده می‌شوید؛ درست مثل یک ساحل صخره‌ای که اثری از آن روی نقشه وجود ندارد.