کتاب دختر بی سوادی که حساب و کتاب بلد بود

هر چه بیشتر رفتار آدم‌ها را می‌بینم، بیشتر سگم را دوست می‌دارم.

تفاوت حماقت و نبوغ در این است که نبوغ حد دارد.

همهٔ ما به کسی نیاز داریم که درونی‌ترین افکارمان را با او در میان بگذاریم،

هر چه بیشتر رفتار آدم‌ها را می‌بینم، بیشتر سگم را دوست می‌دارم.

حتی یک بار در زندگی‌ام متعصبی ندیده‌ام که شوخی سرش شود.

باختن به حریفی قَدَر تحمل‌پذیر بود. ولی وادادن پیش از سوت پایان نه

اغلب اوقات همهٔ سیاستمدارهای روی زمین یا احمق بودند یا کمونیست و همهٔ تصمیماتشان یا احمقانه بود یا کمونیستی. و وقتی تصمیمی کمونیستی بود، احمقانه هم بود.

تفاوت حماقت و نبوغ در این است که نبوغ حد دارد.

هر حماقتی که این بار برنامه داری انجام بدی، برات آرزوی موفقیت می‌کنم،

حال؛ آن بخشی از ابدیت که حوزهٔ ناامیدی را از قلمرو امید جدا می‌کند. اَمبروز بیرس

لازم نیست زندگی آسان باشد، فقط کافی است خالی نباشد.

تفاوت حماقت و نبوغ در این است که نبوغ حد دارد.

همهٔ ما به کسی نیاز داریم که درونی‌ترین افکارمان را با او در میان بگذاریم

تفاوت حماقت و نبوغ در این است که نبوغ حد دارد.

چیزی دلپذیر دربارهٔ کتاب‌ها، دربارهٔ اصل وجودشان، وجود داشت.

هیچ‌چیز در این دنیای نابکار دائمی نیست؛ حتی مشکلات ما. چارلی چاپلین

نومبکو با خودش فکر کرد که زن جوان عصبانی باید چند هفته‌ای سیاه‌پوست شود و در آفریقای جنوبی کار کند، و مثلاً یکی، دو تا مخزن مستراح خالی کند تا شاید کمی بفهمد دنیا دست کیست.

برنامهٔ هفتگی نگاهی به آفریقا برای نخستین بار او را متوجه این حقیقت کرد که خارج از سووتو هم دنیایی وجود دارد. لزوماً زیباتر یا امیدبخش‌تر نبود. ولی خارج از سووتو بود.

هیچ‌چیز در این دنیای نابکار دائمی نیست؛ حتی مشکلات ما. چارلی چاپلین

تفاوت حماقت و نبوغ در این است که نبوغ حد دارد.

هر چه بیشتر رفتار آدم‌ها را می‌بینم، بیشتر سگم را دوست می‌دارم.

هیچ‌چیز در این دنیای نابکار دائمی نیست؛ حتی مشکلات ما. چارلی چاپلین

تفاوت حماقت و نبوغ در این است که نبوغ حد دارد.

آن زمان، آدم‌های بسیاری در سووتو بودند که خودشان را کاملاً وقف دو چیز کرده بودند: آرام‌آرام کشتن خودشان، و وداعی جانانه با کسانی که بالاخره در این تلاش موفق شده بودند.

واقعیتِ زندگی خودش به قدر کافی غم‌انگیز بود. بدون دانستن واقعیت‌های مشابهِ بیشتر هم اموراتش می‌گذشت.

از همه‌چیز خسته بود، و فقط به این سبب ادامه می‌داد که خیلی وقت بود فراموش کرده بود زندگی می‌تواند شامل چیزهای دیگری هم باشد.

به‌طور کلی، زندگی نسبتاً رو به بدبختی می‌رود.

احتمالاً چیزی در قیافهٔ پیرمرد و پیرزن هست که او نمی‌تواند تحمل کند، به‌اضافهٔ هر کاری که می‌کنند و هر چه می‌گویند.

حس می‌کرد درست فهمیده نمی‌شود و طرد شده است.

همه‌چیز همان‌قدر بد و وحشتناک بود که می‌توانست باشد.