کتاب دره وحشت

«وقتی ناممکن را حذف کرده باشید، آنچه باقی می‌ماند، هرقدر هم نامحتمل، باید حقیقت باشد» (نشانه چهار).

«مدتهاست من این اصل بدیهی را پذیرفته‌ام که جزئیات قطعاً از همه چیز مهمترند»

چرخ کهنه می‌چرخد و دوباره به همان پرّه می‌رسد.

این ذهن ِتیز و کارآمد بر اثر بیکاری کند می‌شد و زنگ می‌زد.

شما می‌توانید از جواب دادن امتناع کنید، ولی باید بدانید که امتناع شما به خودی ِخود یک جواب است، چون اگر چیزی برای مخفی کردن نداشتید، امتناع نمی‌کردید.

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من وین حرف معمّا نه تو خوانی و نه من هست از پس پرده گفت وگوی من و تو چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

آقای مک، معقولترین کاری که در تمام عمرتان از شما برمی‌آید این است که سه ماه در را به روی خود ببندید و روزی دوازده ساعت تاریخچه جنایت بخوانید. همه‌چیز در یک دورِتسلسل تکرار می‌شود، حتی پروفسور موریارتی.

چرخ کهنه می‌چرخد و دوباره به همان پرّه می‌رسد. همه این کارها قبلاً انجام شده و باز هم انجام خواهد شد.

سرانجام موضوع مناسبی برای آن تواناییهای استثنایی پیدا شده بود؛ تواناییهایی که، مانند همه استعدادهای خاص، وقتی مورد استفاده نباشند، اسباب زحمت ِصاحب خود می‌شوند.

من فقط در مورد دو موضوع یقین دارم: وجود مغز متفکری در لندن و جنازه‌ای در ساسِکس. ما قصد داریم ارتباط این دو را پیدا کنیم.

در نظر مک موردو زیباترین تصویری بود که تا آن زمان دیده بود، و تضادش با آن محیط نکبت‌بار و غم‌انگیز بر این زیبایی می‌افزود. اگر بنفشه‌ای زیبا بر یکی از آن توده‌های تفاله سیاه معادن می‌رویید، چنین اعجاب‌آور نمی‌نمود.

وقتی گرگسن، یا لسترید، یا اَتلنی جونز دانش لازم ِرا ندارند ـکه، در واقع وضعیت همیشگی‌شان است ــ موضوع را به من ارجاع می‌دهند.

هولمز در مورد عرصه‌هایی که ممکن بود دانش شخص ناقص باشد پاسخی داشت: «آدم باید در بالاخانه کوچک مغزش فقط آن‌قدر مبل و اثاث بچیند که برایش قابل استفاده باشد. بقیه را باید در صندوقخانه و انباری کتابخانه‌اش نگاه داری نماید تا روزی که به آنها احتیاج پیدا کند»