بریده‌هایی از کتاب نبض عاشقی

گلایه‌هاتو به خودم بگو. تو دلت نریز که بشه شک!

- از من می‌شنوی؛ نه از خوشبختیت بگو؛ نه از بدبختیت! خوشی رو زخم چشم به باد می‌ده؛ بدی رو زخم زبون. اون‌وقت ممکنه سرتو بگیری بالا و بگی خدا؛ خودت دقیقا کجایی که تکلیف دل آدماتو روشن کنی! جواب سوالی رو از خدا می‌خوای که درست وسط مغز سرت می‌جوشه. آدما جنبهٔ درد و دل ندارن.

گرگ بخواد به کسی حمله کنه؛ با سیاست خودش حمله می‌کنه

منظورش را فهمید که یعنی تنگ دل من بمان

منظورش را فهمید که یعنی تنگ دل من بمان.

خراب بشه این زمونه و آدماش که باعث می‌شن؛ آدم با این چشمای کوچیکش، کلی رسوایی بزرگ ببینه

از من می‌شنوی؛ نه از خوشبختیت بگو؛ نه از بدبختیت! خوشی رو زخم چشم به باد می‌ده؛ بدی رو زخم زبون. اون‌وقت ممکنه سرتو بگیری بالا و بگی خدا؛ خودت دقیقا کجایی که تکلیف دل آدماتو روشن کنی! جواب سوالی رو از خدا می‌خوای که درست وسط مغز سرت می‌جوشه

هر اشتباهی؛ اسمش اشتباه نیست، گاهی می‌شود فاجعه. می‌شود همان پل خرابی که ساختنش از نو غیرممکن است. می‌شود زمانی از دست رفته که برگشتن به آن از محالات است. اشتباه گاهی مثل مرگ است، درمان ندارد. راه نجات ندارد.

- از من می‌شنوی؛ نه از خوشبختیت بگو؛ نه از بدبختیت! خوشی رو زخم چشم به باد می‌ده؛ بدی رو زخم زبون. اون‌وقت ممکنه سرتو بگیری بالا و بگی خدا؛ خودت دقیقا کجایی که تکلیف دل آدماتو روشن کنی! جواب سوالی رو از خدا می‌خوای که درست وسط مغز سرت می‌جوشه. آدما جنبهٔ درد و دل ندارن.

چشم‌ها آنقدر تنگ بودند که روی تن این محبت پاک هم زخم زدند. آدم‌ها باز سیبی گاز زده را از حسد به هوا پرت کردند و معلوم نبود چه طور به زمین برسد. له شود یا دستی در هوا قاپش بزند و آن را دست صاحبش برساند.