این خاصیت مادران بود که حتی از هزاران سال پیش و حتی زمانی که هنوز رد و بدل شدن واژگان در میان انسانها جاری نشده بود و آنها را انسان اولیه مینامیدند، مادر، تکهای استخوان که مقداری گوشت هنوز به آن چسبیده بود را در گوشهای پنهان میکرد تا وقتی فرزندش گرسنه شد چیزی برای خوردن داشته باشد، و البته این هم خاصیت انسان بود که موجودی فراموشکار آفریده شده و تمام آن مهر و محبتها و بیدار خوابی کشیدنها و رنجهای مادر و سختی کشیدن و خرد شدنها و شکستن غرور پدر را فراموش میکند و پی کار خودش میرود و پدر و مادر با اینکه این را میدانند اما تا آخرین لحظه و جانی که در بدن دارند غم او را میخورند!