کتاب زمین به شکل احمقانه ای گرد است

-نَقلِ ناشکری نیست… گله گذاری و بونه‌س که چهار کلوم اختلاط کنیم… اگه عین کنیز کفگیر خورده ناله می‌کنم، بالا اینه که ناز بیارم. شما خودت بد عادتم کردی.

چه خوب که زمین گرد است عشقِ من! می روی آنقدر می‌روی که باز آن سوی زمین، می‌رسی به من!

همین که باشی همین که نگاهت کنم مست می‌شوم خودم را می‌آویزم به شانهٔ تو با تو بمیرم یا بخندم؟

خدا همچنان میانِ همهمهٔ صحن، خیره مانده به منِ کمترینش. آغوش بخشنده‌اش می‌شود دستهای عمه طلعت که مرا پناه دهد؛ محبتِ بی‌پایانش می‌نشیند توی چشمهای مهربانِ مامان آهو؛ صفای حضورش را می‌دهد به خانوم آقا و حاج بابا و پشتوانهٔ وجود بی‌بدیلش را می‌ریزد توی استواری و پشت گرمیِ پر صلابتِ بابا طاهر.