بریده‌هایی از کتاب دائو د جینگ

آنانی که خود را درستکار می‌دانند، نمی‌توانند تشخیص دهند که چقدر اشتباه دارند.

مردم هنگامی شورش می‌کنند، که دولت بیش‌ازحد در زندگی آن‌ها دخالت بکند.

زمانی که کشور به هرج و مرج می‌افتد، سیاست‌مداران دربارۀ «میهن‌پرستی» صحبت می‌کنند!

افرادی که سفت و سخت هستند، پیروان مرگ‌اند. افرادی که نرم و منعطف هستند، پیروان زندگی‌اند. سفت‌ها و سخت‌ها خواهند شکست. نرم‌ها و منعطف‌ها پیروز خواهند شد!

اگر شما بخواهید چیزی را به سرچشمۀ آن بازگردانید، ابتدا باید بگذارید تا پراکنده شود. اگر شما بخواهید چیزی را ضعیف نمایید، ابتدا باید بگذارید تا قوی شود. اگر شما بخواهید چیزی را از بین ببرید، ابتدا باید آن را به شکوفایی برسانید. اگر شما بخواهید چیزی را به‌دست بیاورید، ابتدا باید آن را ببخشید.

هنگامی که از زنجیر میل و آرزو آزاد شده باشید می‌توانید رازهای پنهان را ببینید. در قید امیال و آرزوها بودن موجب می‌شود تنها چیزهایی را ببینید که در عالم ظاهر هستند.

بزرگ‌ترین فضیلت آن نیست که به دنبال انجام کارهای نیک باشید، بلکه آن است که خودتان را به نیکی مطلق تبدیل کنید.

آنانی که روی نوک انگشتانشان می‌ایستند، پایدار نیستند. آنانی که در پیش رفتن شتاب می‌کنند، بسی دور نخواهند رفت. آنانی که سعی دارند دیگران را بی‌فروغ کنند، نور خود را کم می‌کنند. آنانی که خود را درستکار می‌دانند، نمی‌توانند تشخیص دهند که چقدر اشتباه دارند. آنانی که کارهای خود را به رخ می‌کشند، دستاوردهایی که به‌دست آورده‌اند را بی‌اثر می‌کنند.

زمانی که کشور به هرج و مرج می‌افتد، سیاست‌مداران دربارۀ «میهن‌پرستی» صحبت می‌کنند!

اگر به مردم اعتماد نکنید، آن‌ها بی‌وفا و ناامید خواهند شد. بهترین رهبران برای گفته‌های خود ارزش قائل می‌شوند و به ندرت سخن می‌گویند. هنگامی که کارش را به سرانجام رساند، مردم می‌گویند: «بسیار عالی، همۀ ما با هم آن را به انجام رساندیم!»

در مکان‌هایی که ارتش‌ها رژه می‌روند، خارها رشد می‌کنند.

یک فرماندۀ ماهر ضربه‌ای قاطع می‌زند و سپس متوقف می‌شود.

یک انسان خردمند فقط به‌عنوان آخرین راه‌حل از یک سلاح مرگبار استفاده می‌کند.

دائو قابل بیان و توصیف نیست، در غیر این‌صورت جاودانه نخواهد بود. نامی که قابل بیان باشد، نام جاودانه‌ای نیست. بی‌نامی، مرز بهشت و زمین است. آنچه که می‌گوییم، برای اسم‌گذاری روی مادر آفرینش است. هنگامی که از زنجیر میل و آرزو آزاد شده باشید می‌توانید رازهای پنهان را ببینید. در قید امیال و آرزوها بودن موجب می‌شود تنها چیزهایی را ببینید که در عالم ظاهر هستند. با این حال، پنهان و پیدا از یک چشمه بیرون می‌آیند. این چشمه را «تاریکی» می‌گویند. تاریکی از تاریکی زاده می‌شود. آغاز همۀ دانش‌ها و فهم‌های بشری!

«هنگامی که به مردم اعتماد نمی‌کنید، مردم دروغ‌گو خواهند شد و بی‌اعتمادی رواج خواهد یافت!»

بگذارید مردم از چیزهای ساده لذت ببرند، بگذارید از غذایشان لذت ببرند، بگذارید لباسشان را خود انتخاب کنند، بگذارید در خانه‌هایشان آسوده و راضی باشند، و با سنت‌ها و مراسمی که برپا می‌دارند شاد باشند. اگر چه کشور بعدی آن‌قدر نزدیک باشد که بتوانند صدای خروس‌ها و سگ‌های آن‌ها را بشنوند، نمی‌خواهند کشورشان را در طول زندگی خود ترک کنند!

هنگامی که پیروزی بر دشمن از طریق جنگ حاصل شود، دیگر یک افتخار بزرگ به شمار نمی‌آید.

سلاح‌ها برای تخریب ساخته شده‌اند، و به این خاطر خردمندان از آن‌ها دوری می‌کنند.

حکیم فضیلت و آگاهی خود را بر دیگران تحمیل نمی‌کند، به همین خاطر او قادر است کارهای خود را به پایان برساند

بدون وحدت، رهبران ما فاسد شده و سرنگون خواهند شد.

هیچ مجازاتی بیشتر از آنچه برای حرص و آز تعیین گردیده دیده نشده است.

هر کس که قناعت را بشناسد، برای همیشه در آرامش به‌سر خواهد برد!

هر چه بیشتر به دنبال دانستن باشید، کمتر درک خواهید کرد.

دائو «یک» را به‌وجود آورد. یک «دو» را به‌وجود آورد. دو «سه» را به‌وجود آورد. و سه همۀ مخلوقات را به‌وجود آورد.

دائو جهان‌های بی‌انتها را تغذیه می‌کند، با این‌حال، به‌دنبال حکمرانی بر حتی کوچک‌ترین موجودات نیست. از آنجایی که هیچ خواسته و آرزویی ندارد، می‌تواند الگویی برای فروتنی باشد. همۀ مخلوقات به آن پناه می‌برند، با این حال آن‌ها را به زیر سلطه یا نظارت خود درنمی‌آورد. از آنجا که به دنبال برتری و بزرگی نیست، قادر است که کارهای به‌راستی بزرگ را انجام دهد!

هنگامی که پیروزی بر دشمن از طریق جنگ حاصل شود، دیگر یک افتخار بزرگ به شمار نمی‌آید. وقتی نبرد تمام گردد، غرور و خودبرتربینی دشمنان جدید خواهند بود! جنگ زمانی می‌تواند نتیجه‌بخش باشد که جایگزین دیگری وجود نداشته باشد.

حکومت بر یک کشور بزرگ، مانند سرخ کردن یک ماهی کوچک است، زیرورو کردن زیاد آن گوشت را از بین می‌برد!

پس از اعزام ارتش‌ها به جنگ، همیشه سال‌های بد خواهند آمد.

مردم یتیم بودن، بیوه بودن و فقیر بودن را حقارت می‌دانند، اما آنانی که شریف هستند از داشتن این عناوین برای خود ترسی ندارند.

«قوی و خشن هرگز به مرگ طبیعی نخواهند مُرد!»