کتاب عادت های اتمی

یک‌بار داستانی را درباره مردی شنیدم که از ویلچر استفاده می‌کرد. زمانی که از او پرسیدند آیا محدود شدن به ویلچر دشوار است یا خیر، پاسخ داد: «من به ویلچرم محدود نشده‌ام، بلکه با آن آزاد شده‌ام. اگر ویلچر نبود هنوز خانه‌نشین بودم و هیچ‌وقت نمی‌توانستم از خانه خارج شوم.» این تغییر در دیدگاه باعث شد که زندگی روزمره او تغییر کند. عادت‌های خود را به گونه‌ای چارچوب‌بندی کنید که مزایا و نه معایب آن‌ها را برجسته کند. این روشی سریع و راحت برای برنامه‌ریزی مجدد مغز و جذاب‌تر کردن عادت‌هاست.

ذهنیت در اولویت قراردادن سیستم مانند پادزهر است. زمانی که عاشق فرآیند باشید تا نتیجه، دیگر مجبور نیستید صبر کنید تا به خودتان مجوز خوشبختی بدهید

از خودتان بپرسید: «برای به‌دست آوردن این نتایج، باید به چه کسی تبدیل شوم؟»

دلیل انتخاب هدف این است که بازی را ببرید. دلیل ایجاد سیستم، ادامه دادن به بازی است.

«زمانی که به‌نظر می‌رسد هیچ‌چیز کمکی نخواهد کرد، می‌روم و به سنگ تراشی نگاه می‌کنم که برای صدمین بار روی سنگ ضربه وارد می‌کند، بدون اینکه ترکی ایجاد شود؛ اما در صد و یکمین ضربه، سنگ به دو تکه خرد می‌شود و می‌دانم که آخرین ضربه نبود که آن را خرد کرد، بلکه تمام آن ضربه‌های پیشین مسبب خرد شدن آن سنگ بوده‌اند.»

شکایت از موفق نشدن با وجود تلاش زیاد مانند این است که گله کنید چرا قالب یخ با تغییر دما از بیست و پنج درجه به سی و یک درجه، ذوب نشده است. کار شما بیهوده نبوده، بلکه ذخیره شده و نتیجه آن در صورت استمرار آشکار خواهد شد. همه‌چیز در دمای سی و دو درجه رخ می‌دهد. زمانی که در نهایت وضعیت یکنواخت پتانسیل نهفته را در هم بشکنید، مردم آن را «موفقیت یک شبه» خواهند نامید.

از نظر عقلانی درست نیست که رضایت خود را در زندگی به یک مسیر محدود کنید. وقتی که برای رسیدن به موفقیت، مسیرهای دیگری هم وجود دارند

بالاترین نوع انگیزش درونی وقتی است که عادتی به بخشی از هویت شما تبدیل می‌شود. اینکه بگوییم: «من آدمی هستم که فلان چیز را می‌خواهد!»، یک چیز است و اینکه بگویم: «من چنین آدمی هستم!»، چیز کاملا متفاوتی است

منظورم از این گفته چیست؟ آیا اهداف کاملا بی‌فایده هستند؟ معلوم است که نه! اهداف برای تعیین مسیر مناسب هستند؛ اما برای پیشرفت کردن، سیستم‌ها بهترین چیز ممکن هستند. زمانی که بیشتر وقت خود را به اهداف اختصاص بدهید و برای طراحی سیستم خود زمان کافی اختصاص ندهید، مشکلات آغاز خواهند شد.

هر چه را که به زمان بدهید، چندبرابر به شما پس می‌دهد.

عادت‌ها شمشیر دولبه هستند،

وقتی عقاید پشت عادت‌های گذشته را تغییر ندهید، تغییر عادت سخت خواهد بود. هدف جدید و نقشه جدیدی دارید، ولی هنوز آن «کسی» را که هستید تغییر نداده‌اید.

هویت شما از دل عادت‌های شما بیرون می‌آید.

هرچه بیشتر یک رفتار را تکرار کنید، هویت مرتبط با آن رفتار را تقویت می‌کنید.

همان‌طور که «کارل یونگ» می‌گوید، «تا وقتی ناآگاهانه را آگاهانه نکنید، زندگیتان را هدایت می‌کند و شما آن را سرنوشت می‌نامید.»

عادت‌های شما براساس فضایی که در آن هستید و چیزهایی که در مقابلتان است تغییر می‌کند. محیط مانند دستی نامرئی است که رفتار انسان را شکل می‌دهد.

شما نباید قربانی محیط اطراف خود باشید. می‌توانید خودتان آن را طراحی کنید.

نشانه‌های عادت‌های خوبتان را واضح کنید و نشانه‌های عادت‌های بدتان را نامرئی کنید.

هرگاه پیش‌بینی کنید که موقعیتی با پاداش همراه است، سطح دوپامین شما در انتظار آن بالا می‌رود و هرگاه دوپامین بالا برود انگیزه شما برای عمل کردن بالا می‌رود.

پس با افرادی سرو کار داشته باشید که عادت‌هایی دارند که دوست دارید

هویت جمعی، هویت فردی شما را تقویت می‌کند

عصب‌شناسان کشف کرده‌اند زمانی که عواطف و احساسات آسیب ببینند، توانایی تصمیم‌گیری از دست می‌رود و دیگر هیچ نشانه‌ای مبنی بر اینکه به دنبال چه باشید یا از چه چیزی اجتناب کنید، در دست نخواهید داشت.

هر کاری به میزان مشخصی انرژی نیاز دارد؛ هرچه انرژی بیشتری موردنیاز باشد، احتمال وقوع آن کم‌تر است. اگر هدف شما انجام صد شنا در روز است، انرژی زیادی می‌خواهد! در ابتدا که ترغیب و تهییج می‌شوید. می‌توانید توان خود را برای شروع جمع کنید؛ اما پس از چند روز، چنین تلاش عظیمی خسته‌کننده به‌نظر می‌رسد. حال آن‌که پایبندی به عادت انجام یک شنا در روز برای شروع تقریبا به انرژی نیاز ندارد و هر چه عادت به انرژی کم‌تری نیاز داشته باشد، احتمال وقوع آن بیشتر است.

همه ما با موانع و شکست‌ها دست و پنجه نرم می‌کنیم، اما در درازمدت، اغلب کیفیت زندگی‌های ما به کیفیت عادت‌های ما بستگی دارد. با داشتن عادت‌های یکسان به نتایج یکسانی خواهیم رسید، اما با داشتن عادت‌های بهتر، هر چیزی ممکن است.

همه ما با موانع و شکست‌ها دست و پنجه نرم می‌کنیم، اما در درازمدت، اغلب کیفیت زندگی‌های ما به کیفیت عادت‌های ما بستگی دارد. با داشتن عادت‌های یکسان به نتایج یکسانی خواهیم رسید، اما با داشتن عادت‌های بهتر، هر چیزی ممکن است.

تغییر دادن عادت‌ها به دو دلیل مشکل است: ۱. سعی می‌کنیم عامل‌های اشتباه را تغییر بدهیم. ۲. سعی می‌کنیم عادت‌ها را به شکل غلط تغییر بدهیم.

برنده‌ها و بازنده‌ها اهداف یکسانی دارند. تعیین هدف، مشکل جدی جهت‌گیری بقا را دارد. ما روی افرادی که در نهایت پیروز شده‌اند، یعنی بازمانده‌ها تمرکز می‌کنیم و به اشتباه تصور می‌کنیم که انتخاب اهداف بلندپروازانه باعث پیروزی آن‌ها شده است. درحالیکه تمام افرادی را نادیده می‌گیریم که همان اهداف را داشته؛ اما موفق نشده‌اند.

وقتی حرکات ساده را آن‌قدر خوب بلدید که بدون فکر کردن انجام می‌دهید، می‌توانید آزادانه به جزئیات پیشرفته‌تر فکر کنید. در این صورت، عادت‌ها پایه‌های اصلی هرگونه جستجوی تعالی هستند.

در درازمدت، اغلب کیفیت زندگی‌های ما به کیفیت عادت‌های ما بستگی دارد.

نیازی نیست که از نشانه شروع عادت آگاه باشید. می‌توانید متوجه فرصتی شوید و بدون اختصاص دادن توجه آگاهانه به آن اقدام کنید. این چیزی است که عادت‌ها را سودمند و در عین حال خطرناک می‌کند. با شکل‌گیری عادت، در جهت ذهن خودکار و ناخودآگاه خود عمل می‌کنید و قبل از اینکه بفهمید چه اتفاقی در حال افتادن است، در مسیر الگوهای قدیمی قرار می‌گیرید.