کتاب آیا غنای عده ای اندک به سود همه‌ ماست؟

دو عاملِ عمدتاً خودمختار وجود دارند که در میان خودشان به انتخاب‌های ما، شیوهٔ زندگی‌مان و خطّ سیر حیاتمان شکل می‌دهند؛ یکی از آن‌ها «سرنوشت» است، مجموعه‌ای از شرایط که ما هیچ نفوذ و تأثیری در آن‌ها نداریم: چیزهایی که «برای ما اتّفاق می‌افتند» و حاصل عمل خود ما نیستند. (چیزهایی ازقبیل مکان جغرافیایی و موقعیت اجتماعی‌ای که در آن زاده می‌شویم، یا زمان تولدمان.) عامل دیگر، شخصیت ماست که دست‌کم در نظر می‌توانیم بر آن تأثیر گذاریم، برروی آن کار کنیم، آموزش دهیم و شکوفایش کنیم. «سرنوشت» تعیین‌کنندهٔ دامنهٔ انتخاب‌های واقع‌گرایانهٔ پیش روی ماست؛ اما درنهایت این شخصیت ماست که در میان آن‌ها دست به انتخاب می‌زند.

«همین‌که مردم از حیث جغرافیایی قطب‌بندی می‌شوند، به‌مرور کمتر و کمتر یکدیگر را می‌شناسند و بیشتر و بیشتر دربارهٔ هم دست به تخیل می‌زنند.»

برآورد شده است که ۲۰ فرد ثروتمند برتر جهان منابعی برابر با منابع یک میلیارد از فقیرترین مردم جهان را در اختیار دارند.

«واقعیت» نامی است که ما به مقاومت بیرونی در برابر آمال درونی‌مان می‌دهیم... هرچه این مقاومت نیرومندتر باشد، احساس می‌کنیم که موانع «واقعی‌تر» هستند.

غنی‌شدن ثروتمندان حتّی به آن‌هایی که در نزدیک‌ترین نقطه به آن‌ها در سلسله‌مراتب ثروت و درآمد قرار دارند «سرایت» نمی‌کند، چه رسد به آن‌هایی که در پلّه‌های پایین‌تر این نردبان قرار دارند

اگر مردم باور کنند چیزی حقیقی است، با شیوهٔ رفتارشان به آن حقیقت می‌بخشند.) بااین‌همه، این امر به‌هیچ‌وجه ثابت نمی‌کند که اصلاح یا جایگزینی جنبه‌های موردنظر امکان‌پذیر نیست و تا ابد خارج از دایرهٔ قدرت انسان است. در بدترین حالت، می‌تواند بدین معنا باشد که دگرگون‌کردن آن‌ها نیازمند چیزی بیش از تغییر ذهنی صرف است. این امر مستلزم تغییری ژرف در شیوهٔ زندگی ماست، تغییری که غالباً بسیار شدید و در بدو امر دردناک و آزاردهنده است.

این شورش‌ها بیانگر خواست نومیدانهٔ محرومان برای ورود به بهشت مصرفی، دست‌کم برای لحظه‌ای گذرا هستند و نه تمایلشان برای به‌زیرسؤال‌بردن و به‌چالش‌کشیدن اصل بنیادین جامعهٔ مصرف‌گرا؛

ازآنجاکه تا به حال شرایط مطلوب‌تری که در آن «مردمانی شبیه به ما» زندگی کرده باشند، به تجربه درنیامده است و یا تنها خاطره‌ای بسیار و محو و گنگ از آن‌ها بر جای مانده است، مردم هیچ‌چیزی در اختیار ندارند که وضعیت اسفناک کنونی خویش را با آن مقایسه کنند و ازاین‌رو هیچ دلیلی (هیچ توجیهی یا بخت واقعی‌ای) برای شورش علیه آن ندارند. بااین‌همه، فقط کافی بود تا مقداری گلو را بیشتر بفشارند و مطالبه‌ای دیگر، حال هرقدر هم ناچیز، به فهرست خواسته‌های تلخ و ناگوار موجود بیفزایند- یا به تعبیر دیگر، شرایط زندگی را اندکی ازآنچه هست وخیم‌تر کنند- تا بلافاصله وضع مزبور به‌مثابهٔ نمونه‌ای از بی‌عدالتی که زمینه‌ساز مقاومت و مقابله می‌شود، تلقی شود.