بریده‌هایی از کتاب چرا عاشق می شویم؟

"وقتی مردیمحبوب خود را می‌خنداند، زن احساس امنیت می‌کند."

گروهی عصب‌شناس اخیراً اظهار داشتند که عشق رمانتیک معمولاً بین دوازده تا هجده ماه دوام می‌آورد.

۷۵ درصد مردان و ۸۳ درصد زنان با این جمله موافقت کردند: "برای من اطمینان از این‌که محبوبم نیز مرا دوست دارد مهم‌تر از داشتن ارتباط جنسی با اوست

"اما عشق... فقط توهم است. داستانی است که انسانی در ذهنش در مورد انسانی دیگر می‌سازد و همیشه می‌داند که این داستان حقیقت ندارد. البته که می‌داند؛ [در غیر این صورت] چرا همیشه مراقب است که این توهم را خراب نکند؟"

هارویل هِندریکس معتقد است ما همسرانی را برمی‌گزینیم که در دوران کودکی همان آسیب‌های روحی ما را دیده و در روند رشد در همان مرحله‌ای گیر کرده باشند که خود ما گیر کرده بودیم.

می‌گوید: "عشق اغلب در جدایی عاشق و معشوق و در عین وجود مشکلات صعب به اوج می‌رسد."افسوس که این جمله عین حقیقت است.

حدوداً ۶۵ درصد مردان و ۵۵ درصد زنان در تحقیق ما پذیرفتند که "محبوبم ایرادهایی دارد، اما ایرادهایش مرا ناراحت نمی‌کند

آریستوفان ۲۵۰۰ سال پیش به رغم لحن طنزش به همین واقعیت اساسی اشاره کرده است. نمایشنامه‌نویس آتنی در ضیافت افلاطون گفته است که انسان در اصل موجودی دوجنسی بود با چهار دست و چهار پا، دو صورت بر یک سر، چهار گوش و آلت‌های تناسلی مردانه و زنانه توأمان. این انسان‌های اولیه "به لحاظ قدرت و توان بسیار عالی بودند". (۲۱) یک روز این هیولاها سعی کردند روی دست خدایان بلند شوند. به همین دلیل زئوس آن‌ها را به دو نیم تقسیم کرد ــ مرد و زن. آریستوفان در توضیح حرفش می‌گوید: "به همین نحو بود که مدت‌ها پیش حس غریزی انسان‌ها به همدیگر آغاز شد. هر کس دنبال نیمه گمشده خویش می‌گردد."

"فقط کوه‌ها آن‌قدر عمر کرده‌اند که بی‌طرفانه به صدای زوزه گرگ‌ها گوش دهند."

"وقتی تو سخن می‌گویی، زمان را یکسره به فراموشی می‌سپارم."

شهوت عمدتا با هورمون تستوسترون مرتبط است، چه در مردان و چه در زنان. عشق رمانتیک با محرک‌های طبیعی دوپامین و شاید نورپینفرین و سروتونین ارتباط دارد. احساس دلبستگی مذکر ـ مؤنث نیز نتیجه هورمون‌های اوکسی‌توسین وواسوپرسین است.

کسی که تمام وجودش پر از عشق رمانتیک شده باشد، تمام توجهش را برمحبوبش متمرکز می‌کند، و این کارش اغلب به تخریب همه چیز و همه کس منجر می‌شود، از جمله کار، خانواده و دوستان. اورتگا ای گاست، فیلسوف اسپانیایی، این حالت را چنین توصیف می‌کند: "توجهی غیرمعمول که در ذهن انسانی معمول شکل می‌گیرد."این توجهِ متمرکزشده محور اصلی عشق رمانتیک است.

در یکی از نظرسنجی‌های اخیر در مورد مردان و زنان آمریکایی، ۶۰ درصد مردان و ۵۳ درصد زنان به "دزدیدن جفت"اقرار کرده‌اند؛ آن‌ها سعی کرده بودند با از میدان به در کردن رقیب، با معشوق او ارتباط جدیدی برقرار کنند. (۴۰) در واقع، مطالعه و بررسی سی فرهنگ نشان داده است که شکار جفت در سرتاسر جهان امری بسیار رایج است.

افلاطون نیز دو هزار سال پیش همین را گفته است. خدای عشق "در هاله‌ای از نیاز زندگی می‌کند".

چشمه‌ها با رود در می‌آمیزند، رودها با اقیانوس؛ بادهای بهشت تا همیشه در هم می‌پیچند، توأم با احساسی خوش؛ در عالم هیچ چیز مجرد نیست همه چیز با قانون الهی در هستی چیزی دیگر در می‌آمیزد: ـ پس چرا روح من با روح تو در نیامیزد؟ پرسی بیش شلّی "فلسفه عشق"

سینه‌های انسان مؤنث نیز مثال خوبی است. این افزوده‌های گوشتی در امر تولید مثل هیچ هدفی ندارند؛ این بخش‌ها از بدن زن احتمالاً به این دلیل تکامل یافته‌اند که نرهای پیشینی ما از آن‌ها خوششان می‌آمده. در واقع، حال دانشمندان این به اصطلاح تزیینات بدن را که به دلیل گزینش جفت به وجود آمده‌اند، نشانگرهای تناسب (fitness indicators) می‌نامند، دقیقا به این دلیل که وجود آن‌ها به لحاظ متابولیکی انرژی‌بَر است و در تلاش یومیه برای بقا نیز نقشی ندارند (Fisher ۱۹۱۵; ‫Zahavi ۱۹۷۵; Miller ۲۰۰۰